Uzasadnienie
W dniu 18 czerwca 2008 r. została nadana w urzędzie pocztowym skarga E. Z. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2008 r. zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Zarządzenie przesłano w dniu 25 lipca 2008 r.
W dniu 7 sierpnia 2008 r. skarżący odebrał odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi po czym, w dniu 18 sierpnia 2008 r. złożył do Sądu pismo (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 13 sierpnia 2008r., a datowane na dzień 10 sierpnia 2008 r.), w którym podniósł, iż "żądanie opłaty wpisu sądowego jest bezzasadne" i wskazał, iż odmawia dokonania wpłaty wpisu.
Na wezwanie Sądu do sprecyzowania czy ww. pismo stanowi zażalenie na zarządzenie z dnia 21 lipca 2008r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu, skarżący w odpowiedzi z dnia 4 września 2008r. wskazał, iż pismo z 10 sierpnia 2008r. było "żądaniem poszanowania obowiązującego w Polsce prawa", jednocześnie stwierdził, iż "koszty wpisu sądowego powinien pokryć (...) sprawca zanieczyszczenia środowiska", a "bezprawne nakłanianie i sugerowanie skarżącemu złożenia zażalenia do NSA ma na celu wpędzenie go w pułapkę prawną". Z tego względu Sad uznał, iż zamiarem skarżącego nie było składanie zażalenia na zarządzenie dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu.
Z uwagi na fakt iż skarżący nie zaskarżył zarządzenia dotyczącego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego i jednocześnie nie uiścił wpisu sądowego należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie nie została opłacona.
Wyznaczony 7 dniowy termin na opłacenie skargi minął w dniu 14 sierpnia 2008 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów ustalono, że na konto Sądu nie wpłynęła żadna kwota z tytułu należnego wpisu sądowego od skarżącego.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie został od niej uiszczony należny wpis.
Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 220 § 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.