Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Z. S. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W skardze skarżący podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji od dnia [...] listopada 2010 r. pozostawał bezczynny na prośby skarżącego, a powinien z urzędu niezwłocznie poinformować Prokuratora Generalnego RP, BBN i Premiera RP o treści listu z dnia [...] listopada 2010 r.
W odpowiedzi na skargę Minister wyjaśnił, że w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. zatytułowanego List Otwarty, skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o spotkanie w celu złożenia przez Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji zeznań na okoliczność przestępstw zaistniałych, zdaniem skarżącego, w Policji w Ł. oraz w Komendzie Głównej Policji.
Minister poinformował, że pismem z dnia [...] listopada 2010 r. (znak: [...]) Departament Kontroli, Skarg i Wniosków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował skarżącego, że Minister Spraw Wewnętrznych nie jest organem właściwym do przyjęcia zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy Policji, gdyż czynność ta pozostaje w kompetencji prokuratora.
Zdaniem Ministra, mając na uwadze treść art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania w sprawach związanych z przyjmowaniem zawiadomień o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa, jak również załatwianych w oparciu Działu VIII kpa. Z tych względów wniesiono o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.
W myśl § 3 cyt. przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Należy podkreślić, iż kontrolna działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a.
Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 5 maja 2006 r. VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779, wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2005 r. VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899, wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016).
Wobec powyższego, istotą sprawy jest ustalenie, czy na organie Ministrze Spraw Wewnętrznych i Administracji ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenia, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie.
W niniejszej sprawie skarżący w złożonej skardze zarzucił Ministrowi brak podjęcia działań na skutek skierowanego do Ministra pisma z dnia [...] listopada 2010 r. w którym wniósł o spotkanie przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu złożenia zeznań na okoliczność przestępstw zaistniałych, zdaniem skarżącego w Policji w Ł. oraz w Komendzie Głównej Policji.
Należy wskazać, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie jest organem właściwym do przyjęcia zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnieniu przestępstwa przez funkcjonariuszy Policji, gdyż czynność ta pozostaje w kompetencji prokuratora. Jak wynika z akt sprawy informacji takiej udzielił skarżącemu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. (znak: [...]) Departament Kontroli, Skarg i Wniosków. W piśmie tym wskazano również skarżącemu, że zawiadomienie takie może złożyć do właściwej miejscowo jednostki prokuratury.
Reasumując stwierdzić należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie miał obowiązku wydać przewidzianego w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a postanowienia albo aktu lub dokonać czynności, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W świetle powyższego uznano, że skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a, a zatem jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Wskutek powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.