Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 maja 2016 r. Z. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...].
W skardze pełnomocnik skarżącego podał, że po rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że Wójt Gminy [...] jest organem właściwy rzeczowo do rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącego o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący kilkakrotnie kierował do Wójta Gminy [...] wnioski o wypłatę wynagrodzenia, załączając fakturę VAT. Zdaniem pełnomocnika unikanie przez Wójta wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie świadczy o jego bezczynności, w związku z tym skarżący skierował do Wójta "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Wójt w ogóle nie odniósł się do postanowionych zarzutów, udzielając informacji, że podtrzymuje stanowiska zawarte w poprzednich pismach i odmawia wypłaty wynagrodzenia.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2016 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do nadesłania odpisu zażalenia do organu wyższego stopnia, złożonego w trybie art. 37 k.p.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego poinformował, że nie kierował zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. ponieważ organ I instancji nie wydał żadnego orzeczenia, mimo wyraźnego żądania w tym przedmiocie. Ponadto pełnomocnik oświadczył, że uznał, iż skoro organ odwoławczy już orzekał w zakresie właściwości rzeczowej w przedmiotowej sprawie, to uprawnioną jest skarga do WSA, bez potrzeby kierowania zażalenia w trybie art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 4a.
Jednakże warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Wójta Gminy [...], skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., gdyż nie wniósł stosownego zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] do organu wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Wskazać należy, że organem wyższego stopnia nad wójtem gminy jest samorządowe kolegium odwoławcze na podstawie art. 17 pkt 1 k.p.a., do którego przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu skarżący powinien był wnieść zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie złożył takiego zażalenia, a jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Wójta Gminy [...], które nie stanowi wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, skoro skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie złożył w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], to skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć stronie skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.