Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. strona skarżąca – B. J. i Fundacja na [...] z siedzibą w [...]. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Konserwatora Zabytków Miasta [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...].
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.).
Przepis art. 37 k.p.a., w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), a obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 27 stycznia 2015 r., pismami z dnia [...] lutego 2015 r., wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego do organu w trybie art. 37 k.p.a.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu strona w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. wskazała, iż potwierdzeniem udokumentowania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, jest pisemne wezwanie do zaprzestania bezczynności skierowane dnia [...] kwietnia 2013 r. na adres [email protected]. Wskazała także, że składała monity za pośrednictwem poczty i osobiście w Departamencie Ochrony Zabytków, ostatnio w wrześniu ub, a także do protokołu prowadzącej sprawę. Wezwanie do zaprzestania bezczynności przekazała także dnia 21 października 2014 r. osobiście Dyrektorowi Departamentu Ochrony Zabytków J.D., z którego to spotkania została sporządzona krótka notatka służbowa.
Do pisma z dnia [...] lutego 2015 r. B. J. załączyła notatkę służbową z dnia [...] października 2014 r. oraz wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r., będący załącznikiem do korespondencji mejlowej z dnia [...] kwietnia 2013 r.
Zauważyć należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Konserwatora Zabytków Miasta [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...]. Wyczerpanie trybu warunkującego dopuszczalność złożenia tej skargi powinno więc polegać na dokonaniu – w formie przewidzianej art. 63 § 1 k.p.a. – wezwania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do usunięcia naruszenia prawa poprzez spowodowanie ustania stanu bezczynności w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Konserwatora Zabytków Miasta [...]. W treści wezwania należy dokładnie określić zarzucane naruszenie prawa w postaci bezczynności, jak również precyzyjnie wskazać sprawę, w której organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Tylko bowiem tożsamość wyraźnego zarzutu zawartego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z zakresem wniesionej później skargi do sądu administracyjnego warunkuje wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
Z analizy nadesłanych przez stronę skarżącą dokumentów wynika, że wskazuje ona na problemy związane: z naruszaniem obowiązujących przepisów, niepodejmowaniem postępowań i niewydawaniem decyzji, bezczynnością Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w wielorakich sprawach, które są przedmiotem zainteresowania strony. Brak jest natomiast wyraźnego odniesienia się do sprawy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Konserwatora Zabytków Miasta [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...].
Wobec powyższego uznać należy, iż strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała trybu postępowania określonego w art. 37 § 1 k.p.a.
To zaś skutkuje, że skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.
Zauważyć także należy, że mimo iż B. J. występuje w postępowaniach w podwójnej roli, w imieniu własnym oraz składając oświadczenie woli w imieniu Fundacji jako osoba uprawniona do jej reprezentacji (prezes zarządu), wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno zostać złożone przez dwa podmioty – B. J. oraz Fundację na [...] z siedzibą w [...]., każdy winien wykazać samodzielnie, że wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a.
Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia.