Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowy), M.G. wniósł skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie odwołania od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] września 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] -[...], pododcinek "[...]" od km [...] +[...] do km [...] +[...]. Skarżący wskazał, iż ww. organ nie załatwił sprawy w terminie przewidzianym w k.p.a. i w ten sposób naruszył prawo. Wniósł o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Do skargi załączył pełnomocnictwa dla P.B. do występowania w jego imieniu przed wskazanym Ministrem oraz przed wszystkimi innymi organami w tej sprawie, przy czym dostrzec trzeba, że skarga została podpisana osobiście przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podnosząc, iż skarżący przed jej wniesieniem nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie organ wskazał, iż skarżący nie wniósł odwołania od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] września 2011 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Sądu z dnia 6 marca 2012 r. skarżący został zobowiązany do usunięcia braku formalnego skargi -w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia- poprzez nadesłanie odpisu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.). Wezwanie Sądu do wykonania wskazanego zarządzenia (z pouczeniem o treści art. 37 k.p.a.), zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 marca 2012 r. Termin do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 21 marca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wymienionego przepisu. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3 ww. art.), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, o których mowa w § 4a omawianej normy prawnej.
Nadto, stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zasada ta ma zastosowanie również w sprawach, których przedmiotem są skargi na bezczynność organów.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż skarga na bezczynność w niniejszej sprawie choć dotyczy sprawy pozostającej w kognicji sądu administracyjnego, to została wniesiona bez zachowania wymogu przewidzianego w przytoczonym art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. bez wyczerpania przysługującego w takim przypadku w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zatem, przed wniesieniem rozpoznawanej skargi na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej skarżący winien był skierować do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia przewidziane w ww. art. 37 § 1 k.p.a., a dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia, wystąpić ewentualnie ze skargą, tj. o ile uzna, iż Minister nadal pozostaje w zwłoce. Wobec braku w aktach sprawy dokumentów potwierdzających złożenie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zachodziła konieczność uzupełnienia skargi (poprzez wezwanie skarżącego) i w ten sposób wyjaśnienia, czy możliwe jest nadanie skardze dalszego biegu, gdyż ewentualne niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym powoduje niedopuszczalność skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.
Skarżący, jak wynika z akt sprawy, nie wykazał (wnosząc skargę), aby wyczerpał wskazany tryb. Na wezwanie Sądu do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu wezwania, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. nie zareagował natomiast w żaden sposób. Zauważyć zaś należy, iż w odpowiedzi na skargę organ podał, że skarżący nie skierował do niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa i z tego też powodu sformułował wniosek o odrzucenie skargi.
Wobec niewykonania przez skarżącego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi (poprzez złożenie odpisu wezwania przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.) i w konsekwencji niewykazania, że skarga na bezczynność Ministra została wniesiona po wyczerpaniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, Sąd uznał rozpoznawaną skargę za niedopuszczalną. Z tych też przyczyn, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Na koniec Sąd dodatkowo wyjaśnia, iż korespondencję w sprawie kierował bezpośrednio do skarżącego, tj. z pominięciem P.B., albowiem załączone do skargi pełnomocnictwo dla wskazanej osoby nie obejmowało umocowania do działania przed sądem administracyjnym. Jednocześnie Sąd zauważa, iż w skardze brak jest wskazania, aby ww. osoba spełniała wymogi przewidziane w art. 35 p.p.s.a i miałaby reprezentować w postępowaniu sądowo-administracyjnym skarżącego.