Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ww. ustawy. W punktach 1-4 wymienione są decyzje i postanowienia, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Katalog ten zawiera decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności organów z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Pismem z dnia 1 listopada K. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Ministra Zdrowia polegającą na niezapewnieniu mu środków finansowych umożliwiających zakup leków. Postanowieniem z dnia 9 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przekazał według właściwości sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że decyzje dotyczące ustalenia wykazów leków refundowanych są podejmowane przez Ministra Zdrowia na wniosek przedsiębiorcy zajmującego się wytwarzaniem i obrotem produktami leczniczymi o umieszczenie danego produktu leczniczego na wykazach, w oparciu o opinie specjalistów z poszczególnych dziedzin medycyny oraz międzyresortowego Zespołu do Spraw Gospodarki Lekami, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Naczelnej Izby Lekarskiej i Naczelnej Izby Aptekarskiej. Przy tworzeniu wykazów leków refundowanych Minister Zdrowia uwzględnia nie tylko kryteria zdrowotne ale także kryterium finansowe i wpływ leku na bezpośrednie koszty leczenia oraz możliwości płatnicze podmiotu zobowiązanego do finansowania świadczeń ze środków publicznych. Z powyższych względów, wszystkie produkty lecznicze dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej nie mogą podlegać refundacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Natomiast art. 3 § 2 ww. ustawy wskazuje, że bezczynność organu może polegać na niepodjęciu działań polegających na wydaniu decyzji administracyjnej, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi.
Do tej kategorii nie należy brak działania Ministra Zdrowia w przedmiocie zapewnienia skarżącemu środków finansowych umożliwiających mu zakup leków. Właściwość sądów administracyjnych dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W niniejszej sprawie strona nie wskazała na czym miałaby polegać bezczynność organu w stosunku do jego zindywidualizowanej sprawy oraz podjęcia jakich działań domaga się od organu. Tym samym wniesienie skargi na bezczynność Ministra Zdrowia polegającą na niezapewnieniu skarżącemu środków finansowych umożliwiających mu zakup leków jest niedopuszczalne.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji postanowienia.