Uzasadnienie
R. W. pismem z dnia 9 maja 2013 r. zatytułowanym "zażalenie na przewlekłe i niewłaściwe prowadzenie postępowania oraz nie załatwienie sprawy w terminie" złożył skargę wraz z załącznikami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 10 maja 2013 r.
Ponieważ wskazana skarga została złożona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sąd przekazał ją organowi, tj. [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, celem złożenia odpowiedzi na skargę, nadesłania akt administracyjnych oraz poinformował skarżącego o przekazaniu skargi do organu.
Następnie zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2013 r. skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez nadesłanie odpisu zażalenia złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – dalej k.p.a.) do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania – tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (na którym widnieje prezentata wpływu do organu, ew. wraz z dowodem jego nadania). Ponadto skarżący został pouczony o treści art. 37 k.p.a. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 24 czerwca 2013 r.
Skarżący nie wykonał do dnia dzisiejszego powyższego wezwania, pomimo upływu zakreślonego w nim terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności z zakresu administracji publicznej.
Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. skargę, a więc także skargę na bezczynność organu, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie zaś środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to ma szczególny charakter, gdyż kwestionuje jedynie pewien stan faktyczny i prawny wywołany, zdaniem strony, opieszałością organu.
Dla skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu konieczne było wcześniejsze złożenie zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako organu wyższego stopnia w stosunku do [...] o Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wniesienie przez stronę skarżącą zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu l instancji.
Ponieważ skarżący nie wykazał, że złożył takie zażalenie, i że zostało ono rozpoznane, uznać w związku z tym należało, że nie został niewyczerpany tryb zaskarżenia z art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi, a tym samym zachodzi niedopuszczalność skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a, co skutkuje odrzuceniem skargi.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.