Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lipca 2006r. W. i C. P. złożyli skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego "w przedmiocie braku zdecydowanych działań zmierzających do przywrócenia naruszonego prawa wynikającego z art. 33 pkt 1 Prawa budowlanego i eliminacji ewidentnej notorycznej samowoli budowlanej dokonanej przez małż. K. w kamienicy w P. przy ul. [...]".
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że wyburzenie ścian nośnych w budynku kamienicy i adaptowanie powstałej powierzchni na sklep spowodowało naruszenie konstrukcji budynku.
W konkluzji W. i C. P. wnieśli o przywrócenie stanu faktyczno – prawnego wynikającego z decyzji z dnia [...] maja 2004r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. poprzez natychmiastowe odbudowanie ścian nośnych kamienicy w części piwniczno – parterowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd odrzuca skargę, gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Przepis art. 1 powołanej ustawy stanowi, iż przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.
Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 wymienionej ustawy.
W art. 3 § 2 ust. 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyliczone zostały akty prawne, które mogą być poddawane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 wymienionej ustawy przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w w/w przypadkach. Na podstawie tego przepisu skarga przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 - 3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy. Ponadto skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (zob. szerzej A. Kabat w: B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 28 i n.).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazali konkretnego postępowania administracyjnego czy skargowego, którego bezczynność miałaby dotyczyć. Bezczynność, na którą skargę składają W. i C. P. nie jest zatem bezczynnością organu w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 8 w/w ustawy tj. nie jest bezczynnością organu w sprawie, w której wydane winny być decyzje i postanowienia określone w pkt 1-3 oraz nie jest bezczynnością organu w sprawie, w której mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 w/w ustawy. Dlatego też należy uznać, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.
Z uwagi na dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.