Uzasadnienie
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), zw. dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa złożone do organu wyższego stopnia.
Skarżący zarządzeniem z dnia 5 marca 2013 r. został zobowiązany do złożenia odpisu zażalenia, złożonego przed wniesieniem skargi, na niezałatwienie sprawy do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący nie nadesłał wymaganego odpisu zażalenia, przesyłając jedynie odpis skargi z dnia 12 grudnia 2012 r. Przedmiotowe pismo, którego adresatem był sąd administracyjny, potraktowane zostało jako kolejna skarga dotycząca przewlekłego postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. i zarejestrowana w repertorium pod sygn. akt VII SAB/WA 7/13.
Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie zażalenie, o którym mowa w powołanym art. 37 kpa winno było zostać skierowanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci zażalenia do organu wyższej instancji nad organem właściwym do załatwienia sprawy jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić trzeba, że nie ma przeszkód, aby strona po usunięciu powyższych uchybień, wystąpiła z ponowną skargą na bezczynność organu, o ile organ ten w dalszym ciągu nie podejmie żadnych działań w sprawie.
Z tego względu Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.