Uzasadnienie
W dniu 16 maja 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga B.J. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skarżąca zarzuciła, iż organ nie rozpoznał jej skargi dotyczącej firmy N. Sp. z o.o. w K. ul. [...] obecnie P. działającej bez "stosownych pozwoleń na budowę wytwórni bitumicznych" oraz dotyczącej wybudowania przez spółkę K. w K. składowiska i przetwórni odpadów. Wskazała, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji Departament Administracji Publicznej pismem z dnia 18 stycznia 2008 r. skierowało jej skargę na bezczynność Wojewody [...] w ww. sprawach celem jej rozpatrzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie naruszenia prawa budowlanego i do Ministra Środowiska celem rozpatrzenia skargi w zakresie naruszeń przepisów ochrony środowiska. Dodała, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania kontrolnego w sprawie legalności budowy składowiska odpadów i wytwórni mas bitumicznych.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przekazane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji pismo B. J. z dnia [...] stanowi skargę w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Organ wyjaśnił, że postępowanie skargowe jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, w którym nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się go w formie zwykłego pisma o swoich działaniach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności, będących przyczynami skargi. Pismami z dnia [...] znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Wojewody [...] oraz do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej i przekazał zgodnie z właściwością do [...] WINB skargę skarżącej z dnia [...] w części dotyczącej PINB w S. Organ zaznaczył, że pismem z dnia 22 lutego 2008 r. odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze z dnia 2 lutego 2008 r. i załączonych do niej pism ponownie wyjaśniając, że sprawy dotyczące finansowania inwestycji z wykorzystaniem środków uzyskanych z UE pozostają poza zakresem obowiązywania ustawy – Prawo budowlane i tym samym nie należą do właściwości organów administracji budowlanej. Jednocześnie organ dodał, że po otrzymaniu wyjaśnień od wojewódzkich organów administracji budowlanej pismem z dnia [...] odniósł się ponownie do skargi skarżącej z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, iż zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.
Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ww. ustawy, oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższego przepisu zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga o której mowa w art. 227 kpa. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowo-administracyjnego.
Skarżąca wniosła skargę na zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy, którą trafnie organ potraktował jako skargę złożoną w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wskazać należy, że ocena prawidłowości postępowania skargowego, prowadzonego w trybie przepisów działu VIII K.p.a, nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Tryb skargowo-wnioskowy jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego.
W ramach omawianego działania organu nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które służyłaby skarga do sądu administracyjnego.
Skoro zatem organ nie miał podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ww. ustawy, to okoliczność ta przesądza o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w tym zakresie.