Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 maja 2009 r. T. A. wniósł skargę na bezczynność Redaktora Naczelnego "[...]", z wnioskiem o zobowiązanie Redaktora Naczelnego do niezwłocznego opublikowania opracowania skarżącego nt. indywidualnych interpretacji podatkowych.
Jako podstawę skargi skarżący podał: art. 2, art. 7, art. 17 ust. 1, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 63, art. 77 ust. 2 i art. 184 Konstytucji, art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2, 3 i 4, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 9, art. 112, art. 241 k.p.a., art. 5 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 i art. 60 pkt 7 ustawy o radcach prawnych, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 25 ust. 1 i 4, art. 31 pkt 1, art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 3, art. 39 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 52 ustawy Prawo prasowe, pkt 1 preambuły Kodeksu etyki dziennikarskiej.
Skarżący wskazał, iż naruszenie jego interesu prawnego polega na pozbawieniu go realnej możliwości składania wniosków, przestawiania opinii - autorskiego opracowania krytycznego, aktywnego uczestnictwa w życiu korporacji oraz doskonalenia zawodowego.
W odpowiedzi na skargę Redaktor Naczelny "[...]" przedstawił swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej odrzucenie.
Redaktor Naczelny w szczególności wskazał, iż niniejsza sprawa nie jest sprawą należącą do właściwości sądów administracyjnych, bowiem Redaktor Naczelny "[...]" nie jest, w zakresie podejmowania decyzji dotyczących publikacji w czasopiśmie samorządowym, organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów k.p.a., a podejmowane przez Redaktora Naczelnego decyzje w tym zakresie nie mają charakteru decyzji administracyjnych.
Redaktor Naczelny wskazał ponadto, iż zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 pkt 7 oraz art. 25 ustawy Prawo prasowe Redaktor Naczelny jest osobą decydująca o całokształcie działalności redakcji, w tym w szczególności o publikowanych przez czasopismo materiałach prasowych. Żaden zaś przepis prawa prasowego nie nakazuje Redaktorowi Naczelnemu publikowania wszelkich nadesłanych artykułów czy innego rodzaju opracowań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).
Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa przyjęto, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie w sprawie, jednakże nie zakończył go wydaniem stosownego aktu.
W niniejszej sprawie wniesiona przez skarżącego T. A. skarga na bezczynność Redaktora Naczelnego "[...]" nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.
Wskazać należy, iż Redaktor Naczelny nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu przepisów k.p.a., w zakresie podejmowania decyzji dotyczących publikacji w czasopiśmie samorządowym.
Należy zgodzić się z argumentacją przedstawioną w odpowiedzi na skargę, iż zgodnie z przepisami art. 7 ust. 2 pkt 7 oraz art. 25 ustawy Prawo prasowe Redaktor Naczelny jest osobą decydująca o całokształcie działalności redakcji, w tym w szczególności o publikowanych przez czasopismo materiałach prasowych. Żaden zaś przepis prawa prasowego nie nakazuje Redaktorowi Naczelnemu publikowania wszelkich nadesłanych artykułów czy innego rodzaju opracowań, jak również nie nakazuje wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przypadku odmowy ich publikacji. Odmowa opublikowania materiałów, wymagająca podania przyczyn takiego stanu rzeczy, dotyczyć może sytuacji, określonej w ustawie, kiedy to Redaktor Naczelny odmawia opublikowania sprostowania lub odpowiedzi na materiał, który już się ukazał, w tym przypadku służy stronie roszczenie, które jest roszczeniem cywilnym.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.