Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. J.Z. i B. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] kwietnia 2013 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]udzielającej pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w obszarze wpisanym do rejestru zabytków.
Zarządzeniami z dnia 11 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do uzupełnienia solidarnie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł i nadesłanie odpisu wezwania skierowanego do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do usunięcia naruszenia prawa, złożonego w trybie art. 37 k.p.a.
Wezwania powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 23 lipca 2013 r. (k. 26 i 27 akt sprawy), zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął w dniu 30 lipca 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonali zarządzeń Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – dalej jako "k.p.a.").
Przepis art. 37 k.p.a., stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Nadto należy wskazać, że stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga.
W świetle art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś art. 220 § 3 powołanej ustawy stanowi, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII wezwano skarżących do usunięcia braków skargi przez nadesłanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego do organu w trybie art. 37 § 1 k.p.a. oraz uiszczenia wpisu, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący nie odpowiedzieli na wezwanie Sądu.
Wobec faktu, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpali trybu postępowania określonego w art. 37 k.p.a., skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Ponadto nieuiszczenie wpisu od skargi powoduje, że również na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega ona odrzuceniu.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.