Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 lipca 2013r. Muzeum [...] w [...] zwane dalej Skarżącym wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji - pozwolenia nr [...][...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2012 roku na wydobycie wraku czołgu [...] ze starorzecza rzeki [...] koło miejscowości [...] przez J. K. W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 12 lutego 2013 r. Strona zwróciła się do Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji - pozwolenia nr [...][...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2012 roku.
W dniu 7 maja 2013r. Strona wezwała Ministra Kultury i Dziedzictwa do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 12 lutego 2013r. Zdaniem Strony ponieważ pismo to pozostało bez odpowiedzi, oznacza to, że naruszony został przepis art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ze zm.; dalej jako: k.p.a.), dlatego też Strona uznaje skargę za uzasadnioną.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poza jej przekazaniem nie zajął żadnego stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a. organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługują się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Art. 35 § 1 i 3 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
W sprawie bezsporne jest, że żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji miało miejsce w dniu 1 marca 2013r.(data wpływu wniosku)
Zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku bezczynności organu tj. w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym zgodnie z art. 36 lub 37 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero w przypadku dalszej zwłoki w załatwieniu sprawy stronie służy skarga do sądu administracyjnego.
Oceniając czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych sprawy wynika, że do organu wpłynął wniosek Skarżącego z dnia 12 lutego 2013r. w dniu 1 marc 2013r. W dniu 9 maja 2013r. wpłynęło do organu pismo Skarżącego wzywającego do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2012 roku na wydobycie wraku czołgu [...]" ze starorzecza rzeki [...] koło miejscowości [...] przez J. K. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wobec przytoczonych wyżej faktów i braku wyjaśnień organu, zdaniem Sądu skarga jest uzasadniona skoro wniosek Skarżącego nie został rozpoznany.
Pokreślić należy, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu orzeczenia.
Zatem konsekwencją tak ustalonego stanu faktycznego uzasadnione jest uwzględnienie skargi.
Zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd zobowiązał Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do wydania w określonym terminie aktu.
Mając również na względzie to, że skala przekroczenia terminu załatwienia sprawy była znaczna, a organ nie poinformował stronę o przyczynach nie rozpoznawania żądania, to stwierdzona przewlekłość miała w ocenie Sądu charakter rażący.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.