Uzasadnienie
W dniu 4 sierpnia 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. B. i M. D. na naruszenie prawa przez Prezydenta [...] polegające na odmowie wydania zaświadczenia o budynku mieszkalnym usytuowanym przy ul. [...] w W. Zarządzeniem z dnia 22 października 2009 r. wezwano skarżących do wskazania, czy odnośnie pisma organu I instancji pozostawiającego wniosek z dnia 23 maja 2008 r. bez rozpoznania było składane zażalenie do organu wyższej instancji na niezałatwienie sprawy w terminie i przedłożenia kopii takiego zażalenia, w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia.
Sąd stwierdził bowiem, że wniesiona skarga na naruszenie prawa przez organ I Instancji jest w istocie skargą na bezczynność organu, do wniesienia której uprawnia wyczerpanie trybu postępowania z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071).
Skarżący otrzymali powyższe zarządzenie w dniu 13 listopada 2009 r. a zatem termin do nadesłania odpowiedzi upłynął z dniem 20 listopada 2009 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie wskazali, czy składali zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższej instancji.
Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2010 r. ponownie wezwano skarżących do wskazania czy odnośnie pisma organu I instancji pozostawiającego wniosek z dnia 23 maja 2008 r. bez rozpoznania składali zażalenie do organu wyższej instancji na nie załatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie zostali wezwani do przedłożenia kopii takiego zażalenia, w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie odebrali ww. wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania.
Stosownie do postanowień art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa powyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu. Z uwagi na to, iż w przedmiotowej sprawie nie zastano adresatów zastosowano doręczenie w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy i przesyłkę awizowano powtórnie.
Zarządzenie uważa się zatem za skutecznie doręczone w dniu 15 lutego 2010 r., a siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 22 lutego 2010 r. Skarżący w wyznaczonym terminie nie wykonali zarządzenia Sądu.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.