Uzasadnienie
A. F. pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. (data wpływu do organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez M. Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismami z dnia 7 czerwca 2011 r., wezwał skarżącego do nadesłania odpisu lub kserokopii zażalenia wniesionego do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżący otrzymał w/w pisma w dniu 13 czerwca 2011 r., a więc wyznaczony przez Sąd termin upłynął z dniem 20 czerwca 2011 r. Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany.
Skarżący pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. złożył zażalenie na zarządzenie z dnia 1 czerwca 2011 r. wzywające do wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2011 r. Sąd odrzucił zażalenie z uwagi wniesienie zażalenia po terminie. Rozstrzygnięcie to jest prawomocne.
Jak wynika z akt sprawy Oddział Finansowo-Budżetowy ustalił, iż do dnia 13 października 2011 r. nie została uiszczona jakakolwiek kwota należna tytułem wpisu od skarżącego.
W konsekwencji wobec nieuiszczenia wpisu w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.
Wskazać należy również, że A. F. jednym pismem wniósł skargę zarówno na bezczynność M. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skargi te podlegały zatem odrębnej rejestracji oraz odrębnemu wpisowi.
Na marginesie niniejszych rozważań, wskazać należy, iż skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. W myśl bowiem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one zaskarżeniu, przy czym w przypadku skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 i 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, ażeby skarżący złożył zażalenie (lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) w przewidzianym wyżej trybie. Wezwany przez Sąd również nie przedłożył takiego zażalenia. Z tych względów skarga podlega odrzuceniu również w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Z tego też względu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 220 § 3 P.p.s.a.