Uzasadnienie
J. M. pismem z dnia 18 maja 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie nierozpatrzenia skargi skarżącego z dnia 23 marca 2009 r.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarga z dnia 23 marca 2009 r. została złożona z uwagi na rozpatrzenie wniosku J. M. z dnia 12 stycznia 2009 r., z którym to sposobem nie zgodził się skarżący. Skargę z dnia 23 marca J. M. wniósł w oparciu o art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.).
Na skargę z dnia 23 marca 2009 r. Prezes Rady Ministrów udzielił odpowiedzi pismem z dnia 10 kwietnia 2009 r. W piśmie tym organ wyjaśnił, że poprzednie wnioski skarżącego mając na uwadze dyspozycję art. 243 k.p.a. przekazał zgodnie z właściwością odpowiednim organom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przepis zawarty w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej min. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. artykułu. W punktach 1 - 4 art. 3 § 2 ww. ustawy wymieniono postanowienia, które są poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Katalog ten zawiera decyzje administracyjne, postanowienia od których służy środek zaskarżenia w postaci zażalenia albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikające z przepisów prawa.
Oznacza to, ze skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej.
Skarga J. M. nie jest skierowana przeciw konkretnej decyzji lub postanowieniu, albo innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w ww. katalogu. W niniejszej sprawie trudno jest dopatrzyć się by organ administracji w prawnie określonym terminie nie podjął żadnej czynności w sprawie, która mogłaby być zaskarżona do sądu administracyjnego. W szczególności, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności w uzewnętrznieniu przejawu woli organu administracyjnego w państwie, wydanego na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę, indywidualnie określonej osoby fizycznej i prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uchwałę Izby Cywilnej i Administracji Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88, publ. OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). A tylko właśnie uzewnętrznione wyrażenie woli organu spełniające podane warunki przesądzałoby o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Należy również nadmienić, że organy administracji pisma wnoszone przez J. M. rozpoznawały w trybie skargowym określonym w Rozdziale VIII k.p.a. Sprawy rozpoznawane w tym trybie nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.