Uzasadnienie
Pismem z 11 maja 2010 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. W. na podstawie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniósł "o sprostowanie niedokładności w badaniu EMG nr [...] z dn. 2010-05-[...]". W piśmie tym jako organ wskazał [...] Szpital [...] w W., Klinikę Neurologii. W kolejnym piśmie skierowanym do Sądu z 24 maja 2010 r., L. W. zwrócił się "o pomoc pilną dla Dyrektora ds. Medycznych w ww. Szpitalu", w celu -jak podał- usunięcia stanu bezczynności po operacji z 2009 r. w Klinice Urologii. W piśmie datowanym na 26 maja 2010 r. L. W. ponownie zwrócił się w oparciu o art. 156 p.p.s.a. "o sprostowanie niedokładności" tym razem w karcie porady lekarza neurologa z [...] maja 2010 r. W piśmie z tej samej daty powołując art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. wniósł natomiast -jak określił- zażalenie do Sądu "na odmowę wykonania sprostowania niedokładności (...)".
W kolejnych pismach kierowanych do Sądu, L. W. sformułował podobne do ww. żądania wskazując przy tym na podane powyżej przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dyrektor [...] Szpitala [...] w W., odpowiadając w piśmie z 24 maja 2010 r. na pismo/skargę L. W. z 11 maja 2010 r. wskazał, że Szpital nie jest organem administracyjnym a Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej. Wskazał również, że L. W. także w Szpitalu złożył ww. pismo/skargę i otrzymał na nie odpowiedź w dniu 19 maja 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Mając na względzie treść wszystkich pism złożonych w sprawie (tak pierwszego z 11 maja 2010 r. jak i pozostałych stanowiących jego uzupełnienie), Sąd uznał za zasadne zakwalifikowanie pisma L. W. z 11 maja 2010 r. jako skargi na bezczynność [...] Szpitala [...] w W. Z uwagi na przedmiot skargi oraz wskazanie w niej jako organu [...] Szpitala [...], przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd za konieczne uznał w pierwszej kolejności rozważenie, czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego.
Rozważając powyższe zauważyć trzeba, iż stosownie do treści art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności organów administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Powołany przepis, jak wynika z jego treści, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych. Na podstawie tej regulacji prawnej sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością organów administracji publicznej oceniając pod względem zgodności z przepisami prawa postępowanie tych organów w sprawach wymienionych w cyt. art. 3 p.p.s.a.
Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.), a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Zaznaczyć więc należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08, lex nr 552736).
W niniejszej sprawie L. W. domaga się od Sądu w oparciu o przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi konkretnego działania polegającego na sprostowaniu orzeczeń lekarskich, skarżąc przy tym [...] Szpital [...] w W. Mając na względzie powyżej poczynione spostrzeżenia oraz treść skargi L. W. wskazać trzeba, iż wniesiona przez niego skarga nie dotyczy sprawy sądowoadministracyjnej. Skarga ta skierowana jest przeciwko Szpitalowi, który w zakresie w jakim dotyczy to leczenia pacjentów nie jest organem administracji publicznej i nie wydaje żadnych rozstrzygnięć, które mógłby Sąd poddać kontroli zgodności z przepisami prawa. Takim rozstrzygnięciem nie jest orzeczenie lekarskie, a żadnych innych rozstrzygnięć (w tym organu administracji publicznej), skarżący nie wskazał.
Nadto, z uwagi na treść pism skarżącego wymaga wyjaśnienia, iż przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości sprostowania niedokładności decyzji lub postanowieniu, a tym bardziej orzeczenia lekarskiego (nie będącego aktem administracyjnym podlegającym ocenie sądu administracyjnego). Powoływany w skardze przez skarżącego art. 156 p.p.s.a. dotyczy sprostowania, ale wyroku sądu administracyjnego. Przepis art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stanowi natomiast o zażaleniu na postanowienie sądu o sprostowaniu orzeczenia.
Jednocześnie trzeba w tym miejscu dodać, iż kontrolując działalność organów administracji publicznej sądy administracyjne mogą stosować tylko takie środki jakie przewiduje ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (v. art. 145 i nast. p.p.s.a.). Mogą więc na przykład uchylić poddany kontroli akt administracyjny stwierdzając, iż został wydany z naruszeniem prawa, nie mają jednak żadnych kompetencji, aby taki akt administracyjny samemu -bez działania organu administracji publicznej, który ten akt wydał- sprostować, czy w jakikolwiek inny sposób zmienić.
Konkludując, rozpoznawana sprawa z uwagi na to, iż dotyczy bezczynności [...] Szpitala [...] w W., nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, nie należy bowiem do spraw wymienionych w art. 2 i 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości działania podmiotu innego niż organ administracji publicznej i w innych sprawach niż te wskazane w art. 3 ww. ustawy.
W konsekwencji Sąd uznał, iż merytoryczne rozpoznanie skargi L. W. nie jest możliwe, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.