Uzasadnienie
VII SAB/ Wa 9/05
E. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], wnosząc o zobowiązanie Wójta do wydania decyzji co do istoty.
Wójt Gminy [...] wnosił w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie podnosząc, że zgodnie z dyspozycją art. 19 kpa organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości. Wójt Gminy [...] działając na podstawie prawa stwierdził brak swojej właściwości w sprawie rozebrania wiaty i przekazał wniosek E. W. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Ten bowiem organ jest właściwy w sprawie rozebrania wiaty zgodnie z art. 83 ust 1 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przedmiotem postępowania jest bezczynność organu I instancji. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny ogranicza się do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie bezczynności organu w sprawie, o której mowa w art. 3 par. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) ponadto czy strona wyczerpała środki przewidziane w art. 37 par.l kpa oraz czy nie załatwienie sprawy przekroczyło terminy określone w art. 35 kpa.
Zgodnie jednak z art. 52 par 1 ppsa warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie przed wniesieniem skargi. Na nie załatwienie sprawy w ustawowym terminie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Nie złożenie zażalenia stanowi brak formalny skargi skutkujący jej odrzuceniem. Skarżący nie wykazał, aby skorzystał ze środka zaskarżenia z art. 37 kpa. Należy bowiem odróżnić zażalenie na postanowienie od zażalenia na bezczynność organu, przewidzianego w art. 37 kpa.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji postanowienia.