Uzasadnienie
T. K. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego żądając zobowiązana Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do (...) "wydania decyzji w sprawie określonych obowiązków przez organy niższej instancji i wydania także bezpośrednich decyzji w trybie natychmiastowej wykonalności pod rygorem oskarżenia o uprawianie wraz z przedstawicielami Unii Europejskiej dywersji i sabotażu w zakresie niszczenia Polskiej infrastruktury w postaci dewastacji zasobów mieszkaniowych, lokali użytkowych i innej infrastruktury technicznej i budowlanej na terenie kraju w tym w szczególności miasta W." Skarżący zażądał zaprzestania uprawiania dywersji oraz sabotażu poprzez zaniechanie wydania stosownych aktów administracyjnych w postaci merytorycznych decyzji na wnioski skarżącego, w sprawie dewastacji jego nieruchomości oraz innych nieruchomości w zasobach Gminy W. i Starosty W. Pismem z dnia 6 września 2011 r., doręczonym w dniu 15 września 2011 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego wezwano T. K. reprezentowanego przez pełnomocnika do nadesłania odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., z kopią dowodu nadania – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi z dnia 30 kwietnia 2011 r. złożonej na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W dniu 26 września 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącego z prośbą o udzielenie dalszych 14 dni do usunięcia braków skargi.
Następnie w piśmie z dnia 20 października 2011 r. skarżący wniósł o "zażądanie od organu pełnego materiału dowodowego w sprawie w tym odpisu właściwego wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do strony przeciwnej (...)".
Postanowieniem z dnia 8 marca 2012 r. odmówiono skarżącemu przedłużenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Do dnia dzisiejszego skarżący nie nadesłał odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego w trybie art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powyższego wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku bezczynności organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a, złożone do organu wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie nadesłał wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego do organu przed wniesieniem skargi do Sądu.
Skarga złożona na bezczynność organu administracji, bez wcześniejszego środka w postaci ww. wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna i na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a podlega odrzuceniu.
Z tego też względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.