Uzasadnienie
Z. S. złożył w dniu 28 kwietnia 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie rozpoznania pism z dnia 28 listopada 2008 r. i 10 lutego 2009 r.
Pismo z dnia 28 listopada 2008 r. jest zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa oraz prośbą o bezpośrednie spotkanie w tej sprawie z Ministrem Sprawiedliwości. Natomiast pismo z dnia 10 lutego 2009 r. jest skargą na działania prokuratorów z Ministerstwa Sprawiedliwości.
Przepis zawarty w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wymienia że kontroli sądu podlegają: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Sądy administracyjne kontrolują również akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż ww., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Z ww. przepisów wynika, że skarga na bezczynność dopuszczalna jest jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Minister Sprawiedliwości zgodnie z przepisami Konstytucji RP jest członkiem Rady Ministrów i za swoje działania odpowiada przed Sejmem RP oraz Trybunałem Stanu. Nie jest zatem organem administracji publicznej, jednakże na mocy przepisów może wykonywać funkcje organu administracji publicznej. Pisma, w związku z którymi nastąpiła – zdaniem skarżącego – bezczynność organu nie stanowią rozstrzygnięć które podlegałyby zaskarżeniu do sądu administracyjnego i z którym wiązałoby się działanie Ministra jako organu administracji publicznej. Pismo z dnia 10 lutego 2009 r. jest skargą złożoną w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Natomiast pismo z dnia 28 listopada 2008 r. stanowi zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, które powinno być rozpoznane zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego i jak wynika z akt sprawy pismo to otrzymało bieg zgodnie z przepisami ww. kodeksu.
Z powyższych względów należy wskazać, że skarga na pisma o charakterze prawno-karnym czy skarg i wniosków (Dział VIII k.p.a.) nie mieszczą się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Pisma te nie zawierają rozstrzygnięć w indywidualnej sprawie, stąd nie można ich uznać za postanowienie czy decyzje. Pism tych nie można również uznać za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem nie rodzą żadnych uprawnień czy obowiązków po którejś ze stron sprawy administracyjnej, a ponadto Minister Sprawiedliwości rozpoznając je nie działał jako organ administracji publicznej. Innymi słowy takie działanie organu nie wywołuje żadnych skutków prawnych w sferze administracyjnej, więc nie może być zakwalifikowane jako czynność z zakresu administracji publicznej o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu skarga z dnia 28 kwietnia 2009 r. nie może być przedmiotem rozpoznania tut. Sądu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę gdy z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.