Uzasadnienie
W dniu 20 kwietnia 2023 r. E. A., zw. dalej "skarżącą", wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w zakresie zajęcia jednoznacznego stanowiska w zakresie zgodności z prawdą treści protokołu z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...]. Skarga ta stanowiła immanentną część skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2023 r., nr 486/23.
Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2023 r. sprawa została zakwalifikowana jako skarga na bezczynność organu.
Zarządzeniem z tej samej daty skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie kopii złożonego, w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zw. dalej "K.p.a.", ponaglenia wraz z potwierdzeniem jego nadania lub złożenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało skarżącej skutecznie doręczone 5 lipca 2023 r.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżąca wskazała, że brak wystosowania ponaglenia nie powoduje że nie doszło do bezczynności i nie stoi na przeszkodzie w rozpoznaniu skargi. Nadmieniła, że "Wniesienie ponaglenia stanowi moje prawo, z którego mogę, ale nie muszę korzystać (...) mam prawo wnieść ponaglenie w dowolnym momencie i nie wiąże mnie w tym zakresie żaden termin."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na odrzucenie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zw. dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 P.p.s.a., tj. gdy złożono skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi skorzystała z regulacji przewidzianej w art. 37 K.p.a. to znaczy wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a.), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 2 K.p.a.). Regulacja zawarta w tym przepisie ma na celu zwalczanie bezczynności lub przewlekłości organu pierwszej instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Warunkiem koniecznym jest też prawidłowość wniesienia ponaglenia.
W niniejszej sprawie brak jest w aktach sprawy pisma mogącego stanowić ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a. Również pomimo prawidłowego wezwania skarżąca nie wykazała, że wystąpiła z ponagleniem przed złożeniem skargi do tut. Sądu.
Brak wniesienia ponaglenia czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną i skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a.