Uzasadnienie
W dniu 24 lipca 2017 r. pełnomocnik M. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Instytutu [...] w [...], w związku z nieprzekazaniem przez organ Sądowi skargi na bezczynność organu z dnia 12 listopada 2014 r., nadanej w dniu 13 listopada 2014 r. w zakresie niewydania żądanej dokumentacji medycznej na rzecz skarżącego – pacjenta.
Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2017 r. doręczono organowi przedmiotowy wniosek pełnomocnika M. D. celem udzielenia odpowiedzi.
Powyższe zarządzenie organ otrzymał w dniu 09 sierpnia 2017 r.
W dniu 04 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła odpowiedź organu dot. wniosku pełnomocnika M. D. o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.
W odpowiedzi na wniosek M. D. o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. organ wskazał, że pomimo podjęcie zaawansowanych poszukiwań nie odnalazł oryginału, ani nawet jakiejkolwiek kopii w/w skargi na bezczynność. Ponadto wskazano przy tym, że organ nie jest w stanie rzeczywiście ustalić, czy skarga wpłynęła do instytutu, bowiem organ w tym czasie nie prowadził w kancelarii jawnej ewidencji korespondencji przychodzącej.
Jak ustalono na podstawie analizy akt sprawy, skargę na bezczynność organu z dnia 12 listopada 2014 r. nadano w placówce [...] w dniu 13 listopada 2014 r. (k. 5 potwierdzenie nadania przesyłki), przy czym Dyrektor Instytutu [...] otrzymał w/w przesyłkę w dniu 17 listopada 2014 r. (k. 4 potwierdzenie doręczenia).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu wniosek jest zasadny.
Jak wynika bowiem z analizy akt sprawy, w tym przede wszystkim odpowiedzi udzielonej w związku z wnioskiem o wymierzenie grzywny, organ pomimo podjęcia zaawansowanych poszukiwań nie odnalazł oryginału, ani nawet jakiejkolwiek kopii w/w skargi na bezczynność. Ponadto ustalono przy tym, że organ nie jest w stanie rzeczywiście ustalić, czy skarga wpłynęła do instytutu, bowiem w tym czasie organ nie prowadził w kancelarii jawnej ewidencji korespondencji przychodzącej.
Na podstawie zaś dołączonej do akt sprawy dokumentacji ustalono, że organ otrzymał przedmiotową skargę na bezczynność w dniu w dniu 17 listopada 2014 r. (k. 4-5).
Zgodnie z powyższym, nie ulega wątpliwości okoliczność, iż organ nie przekazał do Sądu przedmiotowej skargi.
Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że do dnia dzisiejszego nie została przekazana do Sądu skarga pełnomocnika M. D. z dnia 12 listopada 2014 r przez w/w organ.
Wskazać przy tym należy, że sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156).
Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).
Ponadto w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.
W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika M. D. o wymierzenie grzywny organowi zasługuje na uwzględnienie.
Należy bowiem podkreślić, że organ przez okres przeszło 3 lat nie przekazał do Sądu przedmiotowej skargi, przy czym pozostaje w zwłoce w tym zakresie do dnia dzisiejszego.
Podkreślić przy tym należy, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzą na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Należy bowiem zauważyć, że opóźnienie w przekazaniu skargi do sądu wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, lub w ogóle jej nie przekazanie, a co za tym idzie oddalenie w czasie możliwości rozpoznania sprawy przez sąd, ogranicza w istocie stronie skarżącej możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu.
Wskazane okoliczności są na tyle istotne, że każde nieusprawiedliwione opóźnienie w przekazaniu skargi powinno podlegać, zdaniem Sądu, ukaraniem w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. W ten sposób zostanie zrealizowany cel dyscyplinujący przewidziany przez ustawodawcę w wymienionym przepisie.
Natomiast element restrykcyjny grzywny może być realizowany poprzez wysokość nałożonej kary administracyjnej. Ta wysokość powinna odzwierciedlać również element uciążliwości i trudności jakie przez to opóźnienie poniosła osoba skarżąca w konkretnej zindywidualizowanej sprawie.
Zgodnie zaś z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r., i w drugim półroczu 2016 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 3622,55 zł. Sąd wymierzył grzywnę w wysokości 1 500 zł.
W rozpoznanej sprawie na wysokość grzywny miał wpływ przede wszystkim fakt, braku przekazania skargi na bezczynność przez organ przez okres przeszło 3 lat.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu.