Uzasadnienie
S. D. (zwany dalej wnioskodawcą) w dniu 26.06.2013 r., wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata z urzędu.
W piśmie wniesionym do Sądu w dniu 12.09.2013 r. (pismo, k.
- 18) wnioskodawca wskazał, jako adres korespondencyjny: [...].
Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 03.10.2013 r. przyznał S. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił.
Wskazane wyżej postanowienie zostało doręczone zarówno na adres, domniemanego pełnomocnika wnioskodawcy radcy prawnego A. A., jak i na adres wskazany przez niego, jako adres do korespondencji. Postanowienie doręczone na drugi z wskazanych powyżej adresów zostało odebrane przez dorosłego domownika A. J. (babcię) w dniu 11.10.2013 roku. Wraz z postanowieniem wnioskodawcy zostało również doręczone pouczenie o prawie i sposobie wniesienia sprzeciwu od orzeczenia.
S. D. w dniu 23.10.2013 r. od powyższego postanowienia złożył do Sądu sprzeciw w części dotyczącej oddalenia wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu.
W uzasadnieniu sprzeciwu wskazał, że radca prawny A. A. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu w konkretnej sprawie w postępowaniu cywilnym, a pełnomocnictwo przed sądami administracyjnymi dotyczy jedynie przeglądania akt. Wskazał również, że z uwagi na trudną sytuację materialną nie stać go na opłacenia profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r., I GPS 1/09 na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie. Tym samym do powyższego postanowienia należy sporządzić uzasadnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
Doręczenie postanowienia z dnia 03.10.2013 r. na adres radcy prawnego A. A. nie było skuteczne, albowiem A. A. nie została ustanowiona pełnomocnikiem S. D. do reprezentowania go przed sądami administracyjnymi, tym samym nie była również uprawniona do odbierania w imieniu strony korespondencji.
Rozważając skuteczność drugiego sposobu doręczenia należy wskazać, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma.
W świetle cytowanego powyżej przepisu doręczenie postanowienia z dnia 03.10.2013 r. na adres wskazany przez S. D. jako adres do korespondencji i odebrane przez dorosłego domownika, tj. A. J. było prawidłowe. Postanowienie zostało doręczone w dniu 11.10.2013 r., a więc termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 18.10.2013 r. Sprzeciw złożony do Sądu przez S. D. w dniu 23.10.2013 r. jako wniesiony po terminie należało odrzucić.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 259 § 2 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.