Uzasadnienie
W dniu 24 stycznia 2017r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy K. K., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W formularzu wniosku wskazała, że wniosek dotyczy jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2016r., Nr [...]. Przedmiotowa sprawa jest prowadzona pod sygn. akt VII SA/Wa 449/17.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a).
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1534,00 złotych miesięcznie. Na potwierdzenie powyższego przesłała do wniosku kserokopię decyzji ZUS Oddział w T. z dnia [...] marca 2016r, o wysokości pobieranej emerytury. Posiada mieszkanie o pow. 64 m². Oświadczyła, że nie posiada oszczędności pieniężnych, papierów wartościowych ani wierzytelności.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, że jest osobą starszą (l. 73), głuchoniemą, inwalidką I grupy ze względu na wzrok. Załączyła do wniosku kserokopię komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa z dnia 17 kwietnia 1996r. Zaznaczyła, że dochód z tytułu emerytury stanowi jej jedyne źródło utrzymania.
Do ponoszonych wydatków zaliczyła: opłatę za czynsz w wysokości 486 złotych, opłatę za energię w wysokości 132 złotych, opłatę za wodę w wysokości 150 złotych, PZU 32,00 złotych, lekarstwa 200 złotych, kredyt 435 złotych.
Przedstawione przez wnioskodawczynię dane w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy uzasadniają jego uwzględnienie we wnioskowanym zakresie.
W świetle oświadczeń złożonych przez wnioskodawczynię uznano, że jej sytuacja finansowa jest trudna z uwagi na to, że dochód z jakiego utrzymuje się jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych.
Z tych też względów uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.