Uzasadnienie
W dniu 23 kwietnia 2012 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy J. B., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Do wniosku wnioskodawca załączył kserokopie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającą wysokość wypłacanej emerytury oraz karty leczenia szpitalnego.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz ze studiującą córką. Podał, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1.414,01 złotych miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że posiada dom jednorodzinny o pow. 186 m² zajęty przez komornika.
Zaznaczył, że nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy, gdyż jest osobą schorowaną. Na potwierdzenie powyższego załączył karty leczenia szpitalnego.
Wnioskodawca podał, że miesięcznie na zakup żywności przeznacza kwotę ok. 306,38 złotych, na utrzymanie domu ponosi ok. 830,04 złotych, na zakup lekarstw i wizyty lekarskie ok. 453,20 złotych, zakup materiałów biurowych dla celu spraw sądowych i inne opłaty ok. 236,41 złotych.
Oświadczył, że nie posiada nieruchomości rolnych, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Wnioskodawca wyjaśnił, że koszty studiów córki pokrywa syn oraz rodzina byłej małżonki.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawca jest bowiem niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu.
Z tych też względów uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.