Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 marca 2010 r. B. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie [...] za nieprzekazanie skargi z dnia 30 marca 2007 r. wraz z aktami sprawy, dotyczącej pozwolenia na budowę na działce przy ul. [...], stanowiącej własność M. S. Wnioskodawca wskazał, że pomimo upływu dwóch lat Wojewoda [...] nie przekazał jego skargi adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz nie podejmuje w tej sprawie żadnych działań.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie. Wojewoda poinformował, iż nie prowadził postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej nieruchomości.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 15 grudnia 2010 r. skarżący oświadczył, iż jego skarga została złożona od decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] o warunkach zabudowy wydanej dla M. S. oraz decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. o pozwoleniu na budowę wydanej dla E. i M. S. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że oryginał skargi znajduje się w aktach sprawy sygn. akt VII SA/Wa 1859/07. Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania żądania skargi – w terminie 14 dni.
Pismem z dnia 22 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, iż skarga B. R. z dnia 30 marca 2007 r. dotyczyła dwóch decyzji – decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy oraz decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, Wojewoda [...] powinien był skargę B. R. z dnia 30 marca 2007 r. przekazać do rozpoznania właściwemu organowi, tj. Prezydentowi m.W. Pełnomocnik wskazał, że była to skarga nie związana zakresem zaskarżenia z osobną skargą B. R. z dnia 30 marca 2007 r. oraz skargą z dnia 31 marca 2007 r. Dodał, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1859/07 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 727/08 nie rozpoznano merytorycznie przedmiotowej skargi.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący złożył w dniu 30 marca 2007 r. pismo zatytułowane "skarga", w którym wnosił o dopuszczenie go do udziału w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę dla M. S. W ocenie pełnomocnika skarżącego, pismo to zostało błędnie zakwalifikowane przez organ, który powinien przekazać je do organu właściwego. Ponadto pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż ani on, ani jego mocodawca nie mają wiedzy co do tego, na jakim etapie było postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dla M. S. w dniu 30 marca 2007 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może - na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. - orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a). Z przytoczonego powyżej art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
W rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, gdyż Wojewoda [...] miał powody, aby potraktować "skargę" B. R. z dnia 30 marca 2007 r. jako uzupełnienie jego skargi z dnia 27 marca 2007 r., dotyczącej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga ta została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VII SA/Wa 1859/07.
Zauważyć należy, iż w skardze datowanej na dzień 30 marca 2007 r. brak jest sprecyzowania daty i numeru zaskarżonej decyzji, jak również nie został w niej wskazany organ, który wydał zaskarżony akt. Co więcej, sam skarżący podał, że pismo to pozostaje "w łączności" ze skargą z dnia 27 marca 2007 r. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak [...] dotyczącą pozwolenia na budowę. Z treści pisma skarżącego z dnia 30 marca 2007 r. nie wynika również, aby stanowiło ono skargę na decyzję Prezydenta m.W. z dnia [...] lutego 2006 r. o warunkach zabudowy, ani też skargę na decyzję Prezydenta m.W. z dnia [...] lipca 2006 r. o pozwoleniu na budowę - jak wskazał pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 22 grudnia 2010 r. precyzującym skargę.
Nie można zatem przyjąć, aby Wojewoda [...] naruszył termin określony w art. 54 p.p.s.a. w sytuacji, gdy pismo skarżącego z dnia 30 marca 2007 r. organ mógł w okolicznościach sprawy potraktować jako uzupełnienie skargi datowanej na dzień 27 marca 2007 r. Argumentacja zawarta we wniosku o wymierzenie grzywny organowi nie zasługuje więc w ocenie Sądu na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.