Uzasadnienie
M. F. K. (dalej jako Skarżący) wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie rozbiórki kładki dla pieszych w dniu 10 marca 2018 r.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2018 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje rozbiórkę kładki dla pieszych w części miasta służącej do rekreacji mieszkańców miasta [...].
W tym kontekście, wnioskodawca akcentuje, iż wykonanie przedmiotowej decyzji rozbiórkowej spowoduje, że osoba niepełnosprawna zostanie pozbawiona właściwego dostępu do rejonu [...], co będzie powodować negatywne implikacje społeczne, tj. brak realizacji jej podstawowych potrzeb jakim jest ruch na świeżym powietrzu.
W konsekwencji powyższe spowoduje zakłócenie ładu przestrzennego rejonu miasta w którym zlokalizowana jest przedmiotowa kładka, oraz ograniczenie możliwości wykorzystania tej części okolicy zalewu przez mieszkańców [...].
Ponadto we wniosku podniesiono, że w okolicach przedmiotowego zalewu budowano już podobne obiekty, przy czym w stosunku do żadnej z sąsiednich inwestycji nie było prowadzone postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę.
Nadto wnioskodawca uwypuklił okoliczność, że w wyniku wykonania nakazu rozbiórki poniesione on znaczne dolegliwości majątkowe. W jego ocenie, wykonanie rzeczonej rozbiórki wymaga znacznych nakładów finansowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi przez organ, sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jednym z warunków wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Jak również stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1624317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, że ogólnikowe sformułowanie okoliczności, iż wykonanie przedmiotowego nakazu rozbiórki będzie stanowić znaczne obciążenie finansowe dla inwestora, przy czym z pewnością zniszczeniu ulegną użyte materiały budowlane jest przy tym niewystarczające. Skarżący nie przedstawił przy tym jakiegokolwiek dowodu, na podstawie którego Sąd uzyskałby możliwość ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącego. Niemożliwym jest przy tym ustalenie przez Sąd, ewentualnego wpływu wykonania orzeczonego nakazu rozbiórki na jego sytuację materialną.
Ponadto samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz przekonanie strony o wadliwości zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania - postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych, a takim jest postępowanie o przyznanie ochrony tymczasowej.
Odnosząc się zaś do kwestii utrudnienia (ograniczenia) dostępu do terenu zalewu oraz zakłócenia ładu przestrzennego rejonu, należy uznać, że argumentacja wniosku jest w tym przedmiocie jest zbyt daleko idącą.
Przede wszystkim skarżący nie wykazał w tym zakresie okoliczności, iż przedmiotowa kładka jest jedyną możliwą i bezpieczną drogą dojścia do akcentowanego obszaru miasta.
Nadto, odnosząc się w niezbędnym zakresie do istoty sprawy wskazać należy, iż z akt administracyjnych wynika okoliczność, że przedmiotowa kładka podlegająca nakazowi rozbiórki nie posiada balustrady zabezpieczającej i przy tym konstrukcja kładki pod obciążeniem pieszych chwieje się (protokół z dnia 25 maja 2017 r. kontroli legalności wybudowania budowli).
Powyższe uprawnia do poczynienia ustalenia, że podlegająca nakazowi rozbiórki kładka może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi.
W ocenie Sądu z uwagi na ogólnodostępność obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki, stwarza on realne zagrożenie dla zdrowia i mienia osób trzecich, jak i osoby niepełnosprawnej z niego korzystającej.
Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że sam skarżący w uzasadnieniu wniosku szeroko argumentował, iż rzeczywiście osoby postronne korzystają z przedmiotowej kładki.
W kontekście powyższego, argumentacje wniosku w zakresie dotyczącym utrudnienia dostępu osobie niepełnosprawnej do terenu [...] należy uznać za pozorną, bowiem jak uwypuklono – w tym zakresie występują uzasadnione wątpliwości co do jej bezpieczeństwa.
Ponadto Sąd pragnie wskazać wnioskodawcy, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu są wyłącznie kwestie dotyczę decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...], dlatego też bez znaczenia dla rozpoznania niniejszego wniosku pozostaje uwypuklona okoliczność występowania w sąsiedztwie przedmiotowej kładki innych kładek wybudowanych bez pozwolenia na budowę – bowiem nie są one przedmiotem niniejszego postępowania.
W ocenie Sądu niecelowym jest wstrzymanie wykonania niniejszego nakazu rozbiórki, tym bardziej, iż strona nie uprawdopodobniła przesłanek przemawiających za przyznaniem jej ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.