Uzasadnienie
W dniu 5 kwietnia 2012 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy [...] z siedzibą w [...]. Wniosek został złożony w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Od powyższego postanowienia wnioskodawca wniósł w ustawowym terminie sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż w związku ze skutecznym wniesieniem sprzeciwu, postanowienie Sądu z 17 lutego 2012 r., zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a, traci moc, co oznacza, iż sprawa jest ponownie rozpoznawana od początku.
Następnie podkreślić trzeba, iż art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyznanie prawa pomocy nawet w takich sytuacjach, w których zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne jeżeli zachodzi oczywista bezzasadność skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, iż skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005), to znaczy jeżeli skarga jest niedopuszczalna.
W świetle powyższych rozważań należy podkreślić, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż [...] z siedzibą w [...] nie posiada zdolności do działania w rozumieniu ustawy Prawo o stowarzyszeniach. W aktach sądowych przedmiotowej sprawy (k.
- 56) znajduje się postanowienie Sądu Okręgowego w [...], [...], sygn. akt [...], którym zakazano założenia stowarzyszenia zwykłego pod nazwą [...].
Zgodnie natomiast z treścią art.58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę m.in. wówczas jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym mają zaś m.in. organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej, których powstanie i funkcjonowanie wyraźnie regulują przepisy prawa (art. 25 § 2 p.p.s.a.). Zdolność tę mają wszakże od momentu formalnego powstania tj. rozpoczęcia legalnego działania (por. Paweł Sarnecki Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2007).
Z powyższych względów, na podstawie art. 247 w zw. z art. 260 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.