Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2024 r. A. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Wójtowi Gminy J. grzywny w wysokości 3000 zł za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 23 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia akt postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 23 sierpnia 2017 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.
W odpowiedzi na wniosek, Wójt Gminy J. wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że 10 marca 2024 r. organ przesłał skargę przedmiotową w formie dokumentu elektronicznego wraz z urzędowym poświadczeniem przedłożenia skargi z 23 października 2023 r. oraz odpowiedzią na skargę w sprawie VII DK/Wa 1/24 – na elektroniczną skrzynkę podawczą Sądu. Wyjaśnił, że nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 23 października 2023 r. "wynikało raczej z nieznajomości problematyki stosowania" art. 12b § 4 w zw. z § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania w błąd Sądu lub skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Stwierdzono z urzędu, że 10 marca 2024 r. Wójt Gminy J. przekazał do Sądu skargę wnioskodawcy z 23 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia akt postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 23 sierpnia 2017 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SAB/Wa 54/24.
Na podstawie analizy akt powyższej sprawy oraz wyjaśnień obu stron Sąd ustalił, że wnioskodawca w ciągu 2 dni złożył u Wójta Gminy J. 4 skargi do sądu administracyjnego:
- 1) z 23 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie z jego wniosku z 21 lutego 2023 r. o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących decyzji organu nr [...] z [...] października 2018 r. (znak sprawy: [...]);
- 2) z 23 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia akt postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 23 sierpnia 2017 r.;
- 3) z 24 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wniosku z 27 września 2022 r. (znak sprawy: [...]);
- 4) z 24 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia akt postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 27 września 2022 r. (znak sprawy: [...]).
Organ natomiast prawidłowo przekazał jedynie jedną z nich i tylko w stosunku do niej prawidłowo udzielił odpowiedzi na skargę. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt VII SAB/Wa 202/23 i dotyczyła pierwszej z ww. skarg.
Odnośnie do skargi z 23 października 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia akt postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 23 sierpnia 2017 r., to nie została ona przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy w ustawowym terminie, który upłynął 22 listopada 2023 r. Wymagane przez ustawodawcę dokumenty, w tym w szczególności odpowiedź na skargę, zostały przekazane do Sądu dopiero 10 marca 2024 r., tj. ponad 3 miesiące po upływie ustawowego terminu na ich przekazanie. Sąd nie miał zatem wątpliwości, że zwłoka organu w realizacji jego ustawowych obowiązków i to w sprawie, która dotyczy skargi na bezczynność, przesądza o zasadności rozpatrywanego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, powyższe okoliczności (przekazanie skargi po blisko 3 miesiącach od upływu ustawowego terminu oraz niestaranność organu w przekazaniu tej skargi), okazały się najistotniejsze w ustalaniu wysokości grzywny. Sąd wziął natomiast pod uwagę, że nieprawidłowość w przekazaniu skargi była niezamierzona i wynikała jedynie z niedopatrzenia organu, co miało wpływ na wysokość wymierzonej grzywny – w wysokości niższej niż domagał się tego wnioskodawca.
Wymierzona grzywna ma charakter dyscyplinujący i prewencyjny i ma na celu zapobiegnięcie w przyszłości zaniechania w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego w terminie. Natomiast jej wysokość jest odpowiednia do okoliczności w jakich doszło do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku i odzwierciedla naruszenie prawa, którego dopuścił się organ.
Wskazać należy, że ustawodawca w art. 154 § 6 p.p.s.a. pozostawił sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd uwzględnił więc, że zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2024 r. (M.P. poz. 137), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2023 r. wyniosło 6.246,13 zł. Maksymalna wysokość grzywny mogła zatem wynosić dziesięciokrotność tej kwoty, tj. 62.461,30 zł. W ocenie Sądu, dla uniknięcia podobnych uchybień w przyszłości, wystarczające będzie wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.500 zł, tj. w wysokości nieprzekraczającej 5% maksymalnej kwoty grzywny.
Reasumując, Sąd – na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji na zasadzie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny.