Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. L. o wymierzenie grzywny Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), z uwagi na nie uiszczenie wpisu od złożonego wniosku.
W dniu 5 kwietnia 2011 r. i 6 maja 2011 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęły pisma skarżącego zawierające żądanie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wskazanego postanowienia Sądu z 17 lutego 2011 r. W obu tych pismach skarżący wskazał na art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. W uzasadnieniach wskazanych pism skarżący zwrócił się z zapytaniem, gdzie Sąd rozpoznał wniosek (w którym z wydziałów Sądu) oraz co dokładnie było przedmiotem wniosku (czy wymierzenie Prezydentowi grzywny, a jeśli tak to z jakiego powodu). Stwierdził przy tym, że przedmiot wniosku podany w zaskarżonym postanowieniu jest bardzo enigmatyczny.
Ponadto wskazał, że sentencja przedmiotowego postanowienia nie zawiera miejsca rozpoznania sprawy, ani nawet miejsca wydania postanowienia. Z. L. zwrócił się także o sprecyzowanie, czy Sąd wniosek odrzuca, czy też postanawia, że wniosek należy odrzucić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni (tj. ww. art. 158 p.p.s.a.) nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 406/08, lex nr 494338). W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08, lex nr 544893).
Dostrzegając powyższe stwierdzić trzeba, iż w niniejszej sprawie postanowienie Sądu z 17 lutego 2011 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Postanowienie z 17 lutego 2011 r. jest kompletne, w tym zawiera rozstrzygnięcie, którego treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a.
Z tego też powodu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 § 1 w zw. z art. 166 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.