Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek B. Ś. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem. Utrzymują się z emerytury wnioskodawczyni w wysokości 831,15 zł oraz emerytury męża w wysokości 3 128,35 zł. Posiada dom o pow. 180 m2, 4 tys. m2 lasu, działki budowlane. Dodała, że pomaga córce gotując jej obiady i dokonując zakupów odzieży dla wnuczków. Jest osobą chorą, z tego względu połowa emerytury wydawana jest na leki (około 400 zł. miesięcznie) oraz na lekarzy, a reszta na dietę cukrzycową. Wskazała, ze opłaty miesięczne wynoszą 1340,03 zł., (energia 196,78 zł, gaz 59,81 zł., ubezpieczenie 56 zł., telefon komórkowy 50 zł., stacjonarny 106,38 zł., śmieci 46,80 zł.), ponadto dokonuje zakupu opału 3050 zł., opłata za wodę i ścieki co dwa miesiące wynosi 194,68 zł, podatek raz na kwartał 379 zł., abonament rtv 208,45 zł (rocznie). Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, kopie rachunków i faktur, kopie decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, kopię dokumentu PIT, kopie wyciągu z rachunku bankowego.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową B. Ś. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni jest osobą na tyle ubogą, że jej rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zauważyć, że wnioskodawczyni uzyskuje stały dochód miesięczny, posiada dom o pow. 180 m2, działkę leśną i budowlane. Dochód z którego się utrzymuje wraz z mężem to 3 959,35 zł. Okoliczności te wskazują, że strona nie jest osobą ubogą, a tylko takim osobom należy przyznawać prawo pomocy. Tym samym uznano, że strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby zwolnienie od kosztów sądowych oraz, że wnioskodawczyni jest w stanie ponieść koszty sądowe samodzielnie.
Podkreślić należy, że przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona posiada stałe dochody. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.