Uzasadnienie
Pismem z [...] października 2015 r. (data nadania) [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej: skarżąca, spółka), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na uchwałę Rady Gminy [...] reprezentowaną przez Wójta Gminy z [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały wskazując, że jej wykonanie może wywołać znaczne szkody finansowe w inwestycji prowadzonej przez spółkę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Ocena ta nie ma jednak decydującego znaczenia dla losów wniosku o wstrzymanie zaskarżonej uchwały.
Skarga w sprawie niniejszej dotyczy uchwały Rady Gminy [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Zaskarżona uchwała niewątpliwie nie stanowi przepisu prawa miejscowego, przymiot taki przysługuje jedynie w odniesieniu do planu miejscowego, o czym mowa w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199, zwana dalej: u.p.z.p.). Wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej uchwały rozpoznać należy pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu przedmiotowa uchwała opisanych skutków nie wywołuje, niezależnie od okoliczności, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia którejkolwiek z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Warunku powyższego nie wypełnia bowiem ogólne stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej uchwały może wywołać znaczne szkody finansowe w inwestycji prowadzonej przez spółkę. Charakter zaskarżonej uchwały, podjętej na podstawie art. 14 u.p.z.p. wskazuje, że nie może ona przejmować treści projektu planu, a więc nie wskazuje w sposób wiążący przewidywanych rozwiązań przyszłego planu.
Nadto rada gminy, przy pewnych ograniczeniach ustawowych, może w toku prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet wycofać się z inicjatywy planistycznej, przerywając procedurę sporządzania planu (por. Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004, str. 145-147). Jak wynika z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13, wyłącznym przedmiotem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest rozpoczęcie procedury związanej z powstaniem tego planu i określenie granic obszaru nim objętego. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przesądza o przyszłym kształcie planu miejscowego, a jej intencyjne zapisy nie są wiążące dla rozwiązań przyjętych w przyszłym planie.
Oznacza to, że jedynym skutkiem prawnym jakie wywołuje tego rodzaju uchwała jest możliwość prowadzenia przez organ administracyjny procedury zmierzającej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka uchwała nie nakłada zatem żadnych prawnomaterialnych praw i obowiązków po stronie obywateli, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Tym samym nie wywołuje skutków w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W wyniku jej uchwalenia można jedynie mówić o skutkach formalnoprawnych, w tym pojawieniu się uprawnienia obywateli do brania czynnego udziału w procedurze planistycznej na warunkach jakie przewiduje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 17 pkt 11, art. 18).
Tym samym, w ocenie Sądu, na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały brak byłoby podstaw do stwierdzenia powstania realnej szkody w majątku skarżącej bądź wystąpienia nieodwracalnych skutków o charakterze prawnym.
Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.