Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. L. podał, że jest osobą z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, a jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest jego świadczenie emerytalno – rentowe z ZUS w wysokości [...] zł. Oświadczył, że żona nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów, natomiast syn jest studentem studiów dziennych i również nie posiada dochodu. Skarżący wyjaśnił, że do stałych wydatków należą: czynsz za mieszkanie – [...] zł, gaz – [...], energia elektryczna – [...] zł, leki – [...], posiadane środki nie wystarczają na pokrycie bieżących zobowiązań dlatego rodzina posiada zadłużenie w Spółdzielni Mieszkaniowej.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy na wstępie zaznaczyć należy, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające może on wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub osób posiadających bardzo niski dochód, a więc takich, które znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.
Dodatkowo należy podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest także formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Jedyną zatem przesłanką decydującą o pozytywnym rozpoznaniu wniosku w przedmiocie prawa pomocy jest ustalona sytuacja materialna strony, a nie stopień skomplikowania sprawy, czy też nieznajomość przez stronę przepisów prawa.
Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego uznać należy, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Według złożonego oświadczenie trzyosobowa rodzina utrzymuje się z niewielkiego dochodu, który nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
Zatem konieczność poniesienia kosztów sądowych i ustanowienia w sprawie pełnomocnika stanowi dla skarżącego barierę nie do przezwyciężenia.
Z tych też względów w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.