Uzasadnienie
Pismem z 8 listopada 2016 r. M. M. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] października 2016 r. Wystąpił przy tym o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. braku możliwości kontynuowania dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej oraz wykonywania bieżących zobowiązań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd na wniosek strony może jednak wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu (czynności) jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: "CBOSA").
Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; CBOSA).
Niemniej jednak podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny zasadność wniosku bada z uwzględnieniem argumentów nie tylko w nim podniesionych, ale także w aspekcie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszego postępowania Sąd uznał, że skarżący w skardze ogólnikowo i lakonicznie umotywował wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił bowiem żadnych danych umożliwiających weryfikację jego sytuacji finansowej, a w konsekwencji ocenę istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach. Nie wskazał także żadnych okoliczności faktycznych uzasadniających jego obawy, o których mowa we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Dodatkowo, warto zauważyć, że z oświadczenia skarżącego, składnego na potrzeby wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący nie pracuje i jest zarejestrowany jako bezrobotny, nie posiada żadnego majątku (oszczędności, nieruchomości, ruchomości; zob. k. 19, 22-23 akt sądowych). Nie znajduje zatem potwierdzenia zasadność obawy o uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, skoro taka działalność nie jest prowadzona. Także w świetle oświadczenia o braku majątku, podjęcie próby wykonania zaskarżonej decyzji nie pozwala na stwierdzenie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody.
W tej sytuacji należało odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.