Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "spółka"), złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu wniosku podała, że od 2012 r. nie otrzymała żadnych dopłat z ARiMR. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, a przed sądami toczy się kilkanaście spraw przeciwko ARiMR, co wiąże się z kosztami sądowymi, na poniesienie których spółka nie posiada środków. Jej bieżąca działalność opiera się jedynie na obsłudze korespondencji, której koszty ponosi prezes zarządu. Skarżąca podała, że nie posiada konta bankowego, zostało ono zlikwidowane gdyż prowizje powiększały jedynie ujemne saldo.
Ponadto skarżąca oświadczyła, że wysokość kapitału zakładowego wynosi [...] zł, wartość środków trwałych [...] zł, zaś strata za ostatni rok obrotowy według bilansu wynosi [...] zł.. Do wniosku załączyła "[...]" deklarację CIT-8 za 2015 r. oraz wyciąg z rachunku bankowego za ostatnie dwanaście miesięcy, z którego wynika, że rachunek z ostał zlikwidowany 30 listopada 2016 r.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Według złożonego oświadczenia spółka nie jest właścicielem żadnych ruchomości i nieruchomości, nie dysponuje również jakąkolwiek gotówką ani majątkiem, który można spieniężyć. Jej działalność ogranicza się jedynie do obsługi korespondencji, której koszty z własnych środków ponosi prezes zarządu. Spółka nie posiada także rachunku bankowego, który został zlikwidowany w listopadzie 2016 r. zaś z zeznania CIT – 8 za 2015 r. wynika, że nie wykazała żadnego przychodu ani kosztów.
Wobec powyższego przyjąć należało, że skarżąca nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania i na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.