Uzasadnienie
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia.
Sąd zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, zawarty w petitum skargi, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Skarżąca nie wskazała na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymaniewykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob.postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, iż ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie tylko nie uzasadniła konieczności wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, ale również nie wskazała żadnej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższa sytuacja uniemożliwiła Sądowi merytoryczną ocenę żądania i ewentualne jej wsparcie argumentami spoza wniosku.
Z uwagi na fakt, iż nie wykazano by wykonanie zakwestionowanej przez stronę decyzji mogło narazić skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.