Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej określany jako "kpa"/, art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych /Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm., dalej określana jako "p.d.t.n"/, oraz art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej określana jako "t.d."/ oraz lp.6.5.4 załącznika do w/wym. ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na Zakład Zaopatrzenia Ogrodniczego "[...]" sp. z o.o..
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy:
W związku z otrzymaniem informacji od Wojewody [...] o niedotrzymaniu terminu do złożenia sprawozdania za 2008 r. z przewozów towarów niebezpiecznych przez przedsiębiorstwo Zakład Zaopatrzenia Ogrodniczego "[...]" sp. z o.o. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w stosunku do w/wym. przedsiębiorcy w sprawie naruszenia przepisu art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n..
Na podstawie zebranych w trakcie kontroli dokumentów stwierdzono, że ww. przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe towarów niebezpiecznych. Ustalono, że przedsiębiorstwo posiada zawartą umowę z doradcą w zakresie bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych – M.R. posiadającym stosowne kwalifikacje do wykonywania czynności z tego zakresu.
Przedsiębiorca okazał roczne sprawozdanie ze swej działalności jako przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych sporządzone przez doradcę ds. bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych M.R. wysłane do Wojewody [...] z datą nadania [...] lutego 2009 r. na podstawie stempla pocztowego. Przedsiębiorca zobowiązany był do przesłania Wojewodzie powyższego sprawozdania w terminie do [...] stycznia 2009 r. W związku z tym, organ stwierdził, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku terminowego przesłania rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku, co narusza art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n. Wysokość kary pieniężnej ustalono na podstawie l.p 6.5.4 załącznika do ustawy t.d..
W odwołaniu od powyższej decyzji przedsiębiorca - Zakład Zaopatrzenia Ogrodniczego "[...]" sp. z o.o. - wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji. Strona podniosła, że roczne sprawozdanie zostało sporządzone w terminie i przesłane w dobrej wierze w pierwszym dniu roboczym następującym po terminie ustawowym, który w 2009 r. przypadł na dzień wolny od pracy, co według art. 57 § 4 kpa oraz Urzędu Wojewódzkiego jest prawidłowe i skuteczne. Odwołujący się zwrócił uwagę na fakt, że postąpił zgodnie z pisemnym stanowiskiem organu wskazanego jako właściwego do przyjmowania sprawozdań rocznych w myśl art. 23 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Dlatego nakładanie kary na podmiot działający w dobrej wierze i prowadzący prawidłowo wymaganą prawem dokumentację jest niesłuszne i krzywdzące.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
W uzasadnieniu podjętej decyzji organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zarówno przedsiębiorca, jak i zatrudniony przez niego doradca ds. bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych nie wykonali ciążącego na nich obowiązku prawnego poprzez nie przesłanie Wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy wykonującego przewóz towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku.
Podniósł, że z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, że sprawozdanie roczne za okres 2008 r. zostało sporządzone przez doradcę dn. [...].01.2009 r., przy czym jak wynika z daty stempla pocztowego, przedmiotowe sprawozdanie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w miejscowości M. dn. [...].02.2009 r. W tym kontekście, Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że do terminu określonego w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n nie mają zastosowania przepisy kpa. Określony w cyt. przepisie termin, jako wynikający z materialnego aktu normatywnego jest terminem prawa materialnego, który jest nieprzywracalny. Organ odwoławczy wskazał, że aby uczynić zadość dyspozycji powyższego przepisu należało do 31.01.2009 r. nadać przesyłkę zawierającą przedmiotowe sprawozdanie w placówce pocztowej operatora publicznego.
Skargę na powyższą, ostateczną w administracyjnym toku postępowania decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł przedsiębiorca - Zakład Zaopatrzenia Ogrodniczego "[...]" sp. z o.o..
W skardze, skarżąca spółka decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzuciła:
1/ naruszenie prawa materialnego art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n. przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż skarżąca uchybiła oznaczonemu w tym przepisie terminowi, podczas gdy przepis ten samodzielnie nie określa zasad obliczania terminu w nim przewidzianego, a zatem zastosowanie powinien znaleźć art. 57 § 4 kpa, jego zaś interpretacja prowadzić musi do uznania, iż skarżąca nie uchybiła terminowi do złożenia sprawozdania, o którym mowa we wskazanym przepisie ustawy;
2/ naruszenie przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8, art. 57 § 4 kpa poprzez ich niezastosowanie.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca - Zakład Zaopatrzenia Ogrodniczego "[...]" sp. z o.o. powołała się na stosowne przepisy Ordynacji podatkowej oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl których sobota traktowana jest jak dzień ustawowo wolny od pracy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt administracyjny lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /vide art. 134 § 1 ustawy z dn.30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a./.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest zgodna z prawem.
Stan faktyczny ustalony w sprawie jest niesporny pomiędzy organem a stroną skarżącą. Istota wynikłego sporu sprowadza się do właściwego zakwalifikowania prawnego terminu określonego w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n., tj. terminu do przesłania rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek lub rozładunek. Zarówno organ, jak i skarżąca powyższy przepis rozumieją odmiennie.
Stosownie do powołanego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy p.d.t.n – przedsiębiorca lub inny podmiot, o którym mowa w art. 21 ust.1, jest obowiązany przesłać wojewodzie jeden egzemplarz rocznego sprawozdania, w terminie do dn. 31 stycznia każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela ugruntowany w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że termin określony w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n jest terminem prawa materialnego, który ze względu na ten charakter jest nieprzywracalny i do którego nie mają zastosowania przepisy kpa określone w rozdziale 10 /art. 57 - 60 kpa/.
Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n, przedsiębiorca wywiąże się z obowiązku nałożonego na niego tym przepisem, jeżeli w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, nada sprawozdanie roczne w polskiej placówce pocztowej.
Ten pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym /vide wyrok WSA w Warszawie z dn. 19.09.2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1125/07 Lex nr 437967, wyrok WSA w Warszawie z dn. 5.02.2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2137/07 Lex nr 510836/.
Strona skarżąca tego obowiązku nie dopełniła, stąd stwierdzenie o naruszeniu powyższego przepisu jest zasadne i uprawnione.
Sąd nie dopatrzył się także, zarówno w postępowaniu przed organem
I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym naruszeń przepisów kpa wskazanych w treści skargi. Organy działały na podstawie i w granicach prawa, zachowały zasady gwarancyjne oraz obowiązek informowania oraz zapewniły pełną możliwość zapoznawania się z materiałami zgromadzonymi w toku prowadzonego postępowania, które wynikają z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i 10 kpa.
Ponieważ termin wskazany w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy p.d.t.n. jest terminem prawa materialnego, dlatego nie podległ on przywróceniu i nie mają do niego zastosowania przepisy rozdziału 10. kpa (terminy). Tym samym nie został naruszony przez organy administracji przepis art. 57 § 4 kpa.
Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.
- - ---------------------- 3 3