Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. K. L. i I. L. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r., którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Zaskarżona decyzja doręczona została jedynie K. L. bowiem tylko ona wniosła odwołanie od decyzji wydanej w I instancji przez Ministra Finansów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga Ireneusza Lachowicza podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że prawo wniesienia skargi jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych (tak:. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 97).
Przy czym skarga może dotyczyć wyłącznie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie I. L. nie wniósł odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2013 r. mimo, że zawierała prawidłowe pouczenie, co do sposobu i terminu wniesienia odwołania. Odwołanie takie wniosła jedynie jego żona – K. L..
Skoro skarżący I. L. nie wyczerpał środków zaskarżenia jakie służyły mu w sprawie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.