Uzasadnienie
Zakres spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa").
W świetle art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 uppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), a także na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3).
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 uppsa Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że Ł. F. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "organ odwoławczy") w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, a zatem w sprawie, która stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 3 uppsa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Dostrzec należy, że wprawdzie organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczył skarżącego o prawie do jego zaskarżenia do sądu administracyjnego, jednak błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi nie tworzy prawa do skargi. O właściwości sądu administracyjnego przesądzają bowiem przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy. Właściwości sądu administracyjnego nie można wyprowadzić z wadliwego pouczenia organu administracji publicznej lub pouczenia, które w dniu wydania zaskarżonego aktu było prawidłowe, ale w wyniku zmiany przepisów prawa utraciło swoją aktualność (por. postanowienie NSA z 11 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 228/16 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 3 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1761/15). Dlatego Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 uppsa Sąd orzekł, jak w pkt 1) sentencji postanowienia, czyli odrzucił skargę. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 uppsa, jak w pkt 2) sentencji postanowienia.