Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie zasiłku celowego.
W dniu [...] września 2009 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. J. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jedynym jego dochodem jest emerytura w wysokości [...] zł. Oświadczył również, że cierpi na liczne schorzenia, jest zadłużony i "od 15 lat ma debet finansowy".
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
W pierwszej kolejności należy rozpoznać wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Otóż, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Do tej kategorii spraw zalicza się także sprawa skarżącego, ponieważ przedmiotem jego skargi jest decyzja o odmowie przyznania zasiłku celowego, a więc akt administracyjny ściśle dotyczący praw z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Należy podkreślić, że zwolnienie to ma charakter ustawowy, co oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi) poprzez cały tok tego postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym, w sytuacji ustawowego zwolnienia Sąd nie wydaje w tym zakresie odrębnego orzeczenia, bowiem skutek w postaci zwolnienia od kosztów sądowych nastąpił już w momencie wniesienia skargi, a w konsekwencji złożony w tym właśnie zakresie przez stronę wniosek podlega oddaleniu.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ppsa, postanowiono, jak w pkt 2 sentencji.
Odrębnie natomiast należy rozpoznać wniosek w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego uznać należy,że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Sytuacja materialna skarżącego znana jest Sądowi z urzędu, bowiem w sprawie VIII SA/Wa 251/08 i VIII SA/Wa 578/08 zostało przyznane mu prawo pomocy. Skarżący w dalszym ciągu prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z niewielkiej emerytur, jego sytuacja materialna i rodzinna pozostała bez zmiany. W niniejszej sprawie zachodzą zatem okoliczności uzasadniające zastosowanie instytucji prawa pomocy poprzez ustanowienie dla niego profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z powyższym w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a postanowiono, jak w sentencji.