Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 kwietnia 2008 r. R.B. wniósł skargę na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego dotyczącego funkcjonariusza Policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a, W uzasadnieniu wskazał, że po zapoznaniu się z treścią skargi i załączonymi do niej dowodami uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 21 marca 2008 r. Z treścią postanowienia wydanego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a skarżący zapoznał się w dniu 28 kwietnia 2008 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem.
Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Jedną z okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania sądowego na podstawie powołanego przepisu jest uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Decyzja wydana w trybie autokontroli stanowi o usunięciu przedmiotu sporu między stronami postępowania, najczęściej poprzez wyeliminowanie zaskarżonego aktu lub czynności z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, że odwołanie od orzeczenia organu I instancji zostało wniesione w terminie.
W tej sytuacji należało uznać, że prowadzenie postępowania przed sądem w sprawie kontroli legalności postanowienia uchylonego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a podlegało umorzeniu.
Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie organu II Instancji na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a nie zawierało prawidłowego pouczenia o możliwości wniesienia na to postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. OPS 16/99, ONSA 2000/3/94 wydanej wprawdzie na tle art. 38 ust. 2 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U Nr 74, poz. 368 ze zm.), jednakże ze względu na podobieństwo regulacji zawartej w art. 54 § 3 p.p.s.a w pełni aktualnej, wyrażono pogląd, który Sąd orzekający podziela, że decyzja (postanowienie) wydana na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, jako wydana przez organ odwoławczy, zastępuje zaskarżoną do sądu decyzję i jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Zatem przysługuje na nią skarga wprost do sądu administracyjnego.