Uzasadnienie
Decyzją, znak [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania T.S., od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2009 roku, znak [...], odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, znak [...],– utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 roku, znak [...] Wójt Gminy K. odmówił T.S. wznowienia postępowania w sprawie A.K. w sprawie wycięcia drzew z zadrzewień zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu z dnia [...] lutego 2009 roku, znak [...].
Organ I Instancji wskazał, że żądanie wnioskodawcy dotyczy działki nr [...], która nie była przedmiotem rozpatrzenia, wobec czego nie zachodziła konieczność informowania wnioskodawcy jako strony. O okoliczności wycięcia drzew i krzewów z tej działki organ nie był informowany przez organy Policji prowadzące postępowanie w sprawie rzekomej kradzieży. Decyzja kończąca postępowanie w sprawie, której wznowienia żąda wnioskodawca, wydana została na wniosek A.K., która wniosła o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew z działki nr [...]/1 stanowiącej jej własność.
Od decyzji organu I Instancji odwołanie złożył T. S. wnosząc o uchylenie tej decyzji i wznowienie postępowania. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że jest sąsiadem A.K., która wycięła większą liczbę drzew niż to wynika z zezwolenia, ponadto dokonała tego w stosunku do drzew rosnących na jego działce. Wydając zezwolenie na wycięcie drzew organ nie skonsultował tego z ochroną środowiska. Wznowienie postępowania ma na celu wzruszenie decyzji, co dodatkowo będzie miało wpływ na możliwość dochodzenia przez wnioskodawcę odszkodowania.
Dokonując oceny prawnej decyzji organ odwoławczy podniósł, że odwołujący się we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawę żądania podał – nie zawiadomienie go jako strony o toczącym się postępowaniu o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew z sąsiedniej działki, na którą wydano decyzję wycięcia drzew na działce pani A. K.. Jak wynika z wniosku oraz odwołania odwołujący się jest władającym działką sąsiednią. Skoro ustalono, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony postępowania, organ był uprawniony do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 149 § 3 kpa.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł T. S. (dalej jako skarżący) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem i stanem faktycznym. W ocenie skarżącego, zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., powinien być on stroną postępowania o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew, powinien być również powiadomiony o całym postępowaniu, decyzja powinna być mu doręczona, by mógł się od niej odwołać. A.K. w ocenie skarżącego wprowadziła w błąd organ I instancji, w związku z czym toczy się postępowanie karne. W ocenie skarżącego zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Dodatkowo wskazał, że stroną postępowania w sprawie wydania zezwolenia na wycięcie drzew jest właściciel nieruchomości. Sąsiedzi nieruchomości nie mają przymiotu strony w tym postępowaniu. Podnoszone przez skarżącego okoliczności wycięcia drzew z naruszeniem zezwolenia mogą być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 88 ustawy z dnia 16 kwietnia 2005 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), nie mają natomiast wpływu na ostateczną decyzję o zezwoleniu na wycięcie drzew.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.
Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem.
W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).
Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220).
Należy uznać, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I Instancji są zgodne z prawem, zatem skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
Zauważyć należy, że z treści wniosku skarżącego o wznowienie postępowania wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, ponieważ był on złożony przez podmiot (skarżącego), który nie był stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją o zezwoleniu na wycięcie drzew wydanej dla A.K..
Stroną postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew jest tylko i wyłącznie właściciel nieruchomości. Sąsiedzi nieruchomości nie mają w takim postępowaniu przymiotu strony. Stąd na podstawie powołanych przez organy przepisów art. 149 § 3 kpa w zw. z art. 147 kpa – należało odmówić wznowienia postępowania w tej sprawie. Natomiast fakt wycięcia większej liczby drzew niż określona w zezwoleniu, czy wycięcie drzew z innej nieruchomości – mogą być przedmiotem odrębnych postępowań, czy to na podstawie art. 88 ustawy o ochronie przyrody (w celu wymierzenia kary administracyjnej za usunięcie drzew niezgodnie z zezwoleniem), czy też postępowania karnego w zależności od ustaleń w kierunku zniszczenia drzew lub ich kradzieży.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07 (lex nr 484887), z którego treści wynika, że gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, tj. wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).
Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.
- - ---------------------- 4