Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B B (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Następnie wnioskiem z 27 kwietnia 2015 r. (data nadania) skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że Gmina G realizuje decyzję Starosty K, nie bacząc na to, że w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania pozwolenia na realizację inwestycji drogowej dokonała fikcyjnej czynności rozgraniczenia (brak znaków geodezyjnych) działki nr [...] (ul. D [...]), będącej jej własnością, z działką stanowiącą własność Gminy (ul. D). Realizacja inwestycji na podstawie fikcyjnego rozgraniczenia bez wątpienia doprowadzi do naruszenia prawa własności działki nr [...]. Niewiadomą tylko jest w jakim zakresie i kto poniesie koszty przywrócenia do stanu pierwotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania.
W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1, postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., II GZ 95/14). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ze swej istoty nie jest takim rodzajem aktu.
Przedmiotem złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania jest wydana przez Wojewodę Mazowieckiego decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, z uwagi na brak po stronie skarżącej przymiotu strony w tym postępowaniu.
Tym samym ochrona tymczasowa wobec zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może mieć zastosowania, bowiem nie stwarza ona niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.