Uzasadnienie
Pismem z [...] lutego 2017 r. (data złożenia skargi w siedzibie organu) J. P., K. S., J. N., K. K. i A. S. (w jednym piśmie) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: Kolegium, organ) z [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej.
Zaskarżona decyzja wydana została na skutek rozpoznania przez Kolegium odwołania J. P. od decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2016 r. znak [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym podziałem działek.
Odrębnymi czterema decyzjami z [...] stycznia 2017 r. znak: [...],[...],[...] i [...] organ, po rozpoznaniu odwołań: K. S., J. N., K. K. i A. S. od decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] grudnia 2016 r. znak: [...],[...],[...] i [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym podziałem działek, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż osoba, która nie posiada interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (zob: J. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., str. 135).
Jak wskazano wyżej, zaskarżona przez K. S., J. N., K. K. i A. S. decyzja, została wydana wobec J. P. na jej wniosek. W ocenie Sądu, brak jest w tej sytuacji podstaw do uznania, iż K. S., J. N., K. K. i A. S. posiadają interes prawny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zaskarżoną decyzję wydaną wobec J. P..
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 oraz art. 50 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.