Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. i P. M. (dalej: "skarżący") na powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...].
Od powyższego wyroku, pismem z 18 września 2017 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących radca prawny S. T. złożył skargę kasacyjną, nie wskazując w niej podstaw kasacyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu braku wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Stosownie z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z kolei stosownie do art. 177 a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Art. 177a p.p.s.a. został dodany ustawą z dnia 9 lipca 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 1191), która weszła w życie z dniem 1 września 2015 r. i znajduje zastosowanie do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pismem z dnia 18 września 2017 r. Z art. 177a p.p.s.a. wprost zatem wynika, iż brak przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia prowadzi do odrzucenia skargi kasacyjnej bez wzywania do usunięcia tych braków. Art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Przytoczenie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest szczególnego rodzaju składnikiem sformalizowanego środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna. W sytuacji braku przytoczenia podstaw kasacyjnych trudno jest w istocie przyjąć, że wniesione przez stronę pismo jest w ogóle skargą kasacyjną. Również w doktrynie podnosi się, że podstawy skargi kasacyjnej stanowią najistotniejszy element jej wymogów materialnych (tak: M. Kania, Zwyczajne środki zaskarżenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Oficyna 2009 - LEX nr 98593). Powołanie zarzutów następuje poprzez wskazanie, który przepis (oznaczony numerem artykułu, paragrafu, ustępu) został w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony, na czym to naruszenie polegało i w jaki sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe, poprzez wskazanie przepisów jakie winny być zastosowane bez sprecyzowania na czym konkretnie polegało naruszenie przepisów i w jaki sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Precyzyjne określenie zarzutów jest o tyle istotne, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej - tj. w granicach zakreślonych zarzutami, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA nie może wyjść poza zakres zaskarżenia, więc niemożliwe jest doprecyzowanie czy domyślanie się przez ten sąd nieprecyzyjnie postawionych zarzutów. Powyższe w ocenie Sądu jest uzasadnione sformalizowanym charakterze skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego obarczonego przymusem adwokacko-radcowskim, który najogólniej rzecz ujmując sprowadza się do wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych.
W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że skarga kasacyjna M. M. i P. M. podlega odrzuceniu, bowiem nie przytoczono w niej podstaw kasacyjnych w sposób wymagany tj. poprzez wskazanie, który przepis (oznaczony numerem artykułu, paragrafu, ustępu) został w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony, na czym to naruszenie polegało i w jaki sposób mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżących w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do opisu stanu faktycznego, który w jego ocenie narusza słuszny interes prawny i materialny skarżących.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. art. 177a p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.