Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z 1[...] stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy", "DIAS" lub "Dyrektor IAS") umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte zażaleniem M. M. (dalej: "skarżący") na postanowienie Dyrektora IAS z [...] listopada 2017 r. odmawiające zawieszenia postępowania zażaleniowego w sprawie dotyczącej postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – [...] (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Jako podstawę prawną swojego postanowienia Dyrektor IAS wskazał art. 233 § 1 pkt 3 w związku z przepisami art. 239, art. 219 oraz art. 208 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "Op").
- 2. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego.
- 2.1. Naczelnik US postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu nadpłaty ([...] zł z należnymi odsetkami) w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Skarżący złożył w ustawowym terminie zażalenie na to postanowienie. Jednocześnie wystąpił o zawieszenie postępowania zażaleniowego do czasu rozstrzygnięcia innej sprawy, dotyczącej postanowienia innego organu podatkowego (Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.) w innej sprawie skarżącego (zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.).
- 2.2. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. Dyrektor IAS odmówił zawieszenia postępowania zażaleniowego, gdyż nie zostały spełnione ku temu przesłanki. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z [...] listopada 2017 r. Dyrektor IAS uchylił zaś postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. i umorzył postępowanie w sprawie, gdyż po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem [...] grudnia 2012 r. podatnik nie ma już możliwości skutecznego wystąpienia z wnioskiem o zwrot nadpłaty. Postępowanie podatkowe było zatem bezprzedmiotowe już w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o jego wszczęcie. Tym samym, po umorzeniu postępowania głównego, bezprzedmiotowe stało się wpadkowe postępowanie zażaleniowe w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.
Postępowanie wpadkowe (zażaleniowe) należało zatem umorzyć na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239, art. 219 i art. 208 § 1 Op.
- 3. Postępowanie sądowe.
- 3.1. W skardze na postanowienie Dyrektora IAS umarzające postępowanie zażaleniowe w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarga ma charakter opisowy i wynika z niej, że skarżący kwestionuje możliwość umorzenia postępowania wpadkowego jako bezprzedmiotowego, gdy kwestie wpadkowe powinny zostać rozstrzygnięte w sposób oczekiwany przez skarżącego.
- 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Za chybione uznał zarzuty skargi.
- 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
4.1. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor IAS trafnie przyjął, że stało się bezprzedmiotowe wpadkowe postępowanie zażaleniowe dotyczące odmowy zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o zwrot nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W toku postępowania zażaleniowego umorzone bowiem zostało postępowanie w sprawie głównej. To zaś oznacza, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 3 w związku z przepisami art. 239, art. 219 i art. 208 § 1 Op. Należało zatem umorzyć postępowania zażaleniowe (wpadkowe) jako bezprzedmiotowe.
4.2. Z powołanych wyżej przepisów wynika bowiem, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do kontynuowania takiego postępowania, w tym takiego postępowania wpadkowego, które stało się siłą rzeczy bezprzedmiotowe. Nie można bowiem zawiesić postępowania, które już się nie toczy. Nie można także odmówić zawieszenia postępowania, które się nie toczy. W realiach niniejszej sprawy umorzenie postępowania głównego jako bezprzedmiotowego skutkowało zatem koniecznością umorzenia postępowania wpadkowego dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania głównego. Tym samym Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prawne, z których wynika, że w sytuacji, gdy nie ma już przedmiotu zawieszenia, jakim jest toczące się postępowanie odwoławcze w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, zgodnie z art. 208 § 1 Op bezprzedmiotowym stało się rozstrzyganie o zasadności zażalenia na odmowę zawieszenia tegoż postępowania. Tym samym Dyrektor IAS jako organ odwoławczy (zażaleniowy) winien był, działając w zgodzie z art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 219, art. 239 i art. 208 § 1 Op, umorzyć postępowanie zażaleniowe (zob. przykładowo przywołany przez Dyrektora IAS wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1410/11; wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
4.3. W świetle powyższych rozważań za chybioną należy uznać argumentację przedstawioną w skardze przez jej autora. Brak jest bowiem podstaw – w realiach niniejszej sprawy – do rozstrzygania o zasadności odmowy zawieszenia postępowania głównego, które przestało się toczyć (zostało umorzone przez organ odwoławczy). Dodać w tym miejscu należy, że Sąd rozpoznając sprawę wpadkową nie rozstrzyga o zasadności orzeczenia w sprawie głównej.
5. Mając na uwadze powyższe, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, czyli oddalił skargę, zgodnie z art. 151 uppsa.