Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy W. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. odmawiającą B. G. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem D. G..
Pismem z [...] stycznia 2021 r. skargę na powyższą decyzję wniósł D. G..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o odrzucenie skargi, wskazując w uzasadnieniu, iż wnoszący skargę nie ma przymiotu strony w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności ma obowiązek zbadać jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.).
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017, s.322). Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z 12 maja 2011 r. sygn. I OSK 1043/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot wnoszący skargę musi, zatem wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn. II OSK 355/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją skarżący nie brał udziału jako strona, lecz był osobą, na rzecz której przedmiotowe świadczenie miało być przyznane. Stroną tego postępowania była jedynie żona wyżej wymienionego, gdyż zostało ono zainicjowane na jej wniosek.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżący nie posiada własnego interesu prawnego do wniesienia skargi. Interes taki posiada żona skarżącego, która wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad chorym mężem.
Skoro zatem skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją i nie wykazał swojego interesu prawnego to skarga została wniesiona przez podmiot, który nie posiada legitymacji do jego wniesienia, co czyni ją niedopuszczalną.
Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną przez D. G. za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił wniesioną przez niego skargę.