Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej "organ II instancji lub organ odwoławczy" biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.-Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, z późn. zm.), dalej kpa, w wyniku rozpoznania odwołania P. S., dalej skarżący od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. z dnia [...] października 2009r. w sprawie decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja niniejsza zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne sprawy:
W dniu [...] grudnia 2004 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004, w którym zadeklarował do zalesienia powierzchnię trzech działek rolnych położonych na następujących działkach ewidencyjnych:
- - nr [...] całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej 2,53ha zgłoszono do zalesiania 2,53ha (działka rolna A)
- - nr [...] całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej 1,50ha zgłoszono do zalesiania 1,34ha (działka rolna B),
- - nr [...] całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej 3,37ha zgłoszono do zalesiania 3,27ha (działka rolna C).
Powierzchnie całkowite gruntów ornych na poszczególnych działkach ustalono zgodnie z załączonym do wniosku wypisem z rejestru gruntów. W dniu [...] sierpnia 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych na kwotę [...] ha w tym:
- - wsparcie na zalesienie: [...] ha płatne jednorazowo,
- - premia pielęgnacyjna: [...] ha płatne, co roku przez pięć lat,
- - premia zalesieniowa: [...] ha płatne, co roku przez okres 20 lat.
W dniu [...] maja 2009 roku w gospodarstwie skarżącego przeprowadzono kontrolę zasadniczą metodą inspekcji terenowej w oparciu o art. 27 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dziennik Urzędowy L141,30/04/2004 P. 0018 - 0058). W protokole kontroli na miejscu odnotowano niezgodności w stosunku do działki C (nr ewidencyjny [...]), gdzie deklarowano powierzchnię 3,27 ha, stwierdzono 2,28 ha, czyli zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest większa niż powierzchnia całkowita stwierdzona.
W związku z powyższą kontrolą na miejscu skarżący pismem z dnia [...] lipca 2009 r. wniósł dodatkowe dokumenty: załącznik graficzny z działkami producenta, wypis z rejestru, opinię uprawnionego geodety, akt notarialny nr Repertorium A [...] z dnia [...] kwietnia 1986 r. mapę sytuacyjną-wykaz zmian gruntowych.
Postanowieniem z dnia [...] października 2009 roku (skutecznie doręczonym w dniu [...] października 2009 roku) organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne na podstawie protokołu z kontroli na miejscu. W dniu [...] października 2009 roku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. wydał decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych.
Odwołanie od powyższej decyzji z zachowaniem terminu do jego wniesienia złożył skarżący, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w związku z nie uwzględnieniem przez organ I instancji art. 44 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001, zgodnie z którym w przypadku gdy rolnik wykaże, że jest niewinny nie stosuje się obniżek przyznanej pomocy.
Po zapoznaniu się z aktami sprawy organ odwoławczy skierował sprawę do Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w celu przeprowadzenia ponownej weryfikacji raportu po kontroli na miejscu.
Pismem z dnia [...] stycznia 2010 roku Kierownik Biura Kontroli na Miejscu podtrzymał wyniki z przeprowadzonej kontroli. Ponadto podniósł, iż różnica pomiędzy pomiarem uprawnionego geodety a wynikami z kontroli na miejscu jest związana z nie uwzględnieniem przez geodetę wyłączenia, które dzieli działkę zalesioną na dwie części: 0,21 ha i 2,07ha, co dodatkowo pomniejsza powierzchnię. Suma obu zalesionych części wynosi 2,28ha.
Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt sprawy i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy utrzymał w mocy powyższą decyzję organu
I instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 187 poz.1929 z późn. zm.) płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, oraz zobowiązał się, między innymi do pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. Ponadto zgodnie z § 3 ust.
2. w/w rozporządzenia płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności - użytkowanych jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowiących własność tego producenta rolnego o powierzchni co najmniej 0,3 ha, jeżeli ich szerokość wynosi co najmniej 20 m lub mniej niż 20 m - w przypadku gdy działki rolne graniczą z lasem. Podniósł, iż na podstawie zgromadzonej dokumentacji organ I instancji wydał postanowienie o spełnieniu warunków, a następnie w wyniku potwierdzenia zalesienia przez Nadleśniczego przyznał skarżącemu pomoc do zalesionych gruntów. Ponadto, wskazywał, że skarżący wnioskował o przyznanie pomocy do powierzchni 7,14ha znajdującej się na 3 działkach ewidencyjnych nr [...], [...], i [...], zwracając jednocześnie uwagę, że w przypadku działek ewidencyjnych nr [...] i [...] zgłoszone do zalesienia działki rolne miały mniejszą powierzchnię niż działka ewidencyjna, na której były położone.
W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 roku wykryto niezgodność powierzchni deklarowanej z powierzchnią zalesioną. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną, obliczaną zgodnie z obowiązującym wzorem wyniosła 16,10% (powierzchnia zadeklarowana - powierzchnia stwierdzona)x 100%= (7,14-6,15) x 100%= 16,10% powierzchnia stwierdzona 6,15.
W związku z powyższym, organ I instancji wznowił postępowanie w wyniku którego uchylił poprzednią decyzję i wydał decyzję nakładając na skarżącego sankcje zgodnie z art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion zgodnie z odpowiednio art. 93 i 99 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru.
Kwestią sporną w powyższej sprawie było czy w przypadku wykrycia tak dużej różnicy powierzchni wynoszącej 0,99ha można zastosować art. 44 ust 1 Rozporządzenia Komisji (WE) 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. oraz art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 zgodnie z którym obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1 tego rozporządzenia, nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub, gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłości. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z dostarczonymi przez skarżącego pomiarami uprawnionego geodety oraz inspektorów kontroli na miejscu ARiMR powierzchnia faktycznie zalesiona była mniejsza niż powierzchnia deklarowana. Organ zauważył, iż skarżący nie zalesił całej powierzchni ewidencyjnej spornej działki, zaś w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. skarżący wskazał, że podczas zalesiania, kierowano się granicą istniejącą na gruncie, oraz granicą lasu rosnącego na sąsiedniej działce ewidencyjnej nr [...] i mimo wyłączeń nie ustalono stanu faktycznego przed zalesieniem.
Podkreślił, że w przypadku działki ewidencyjnej wynoszącej 3,37 ha powierzchnia 0,99ha jest dużą różnicą. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. organ wywiódł, że Wnioskodawca do płatności podał część działki ewidencyjnej a nie jej całość i że w takim przypadku winien dochować wszelkiej staranności w ustalaniu powierzchni podanej do płatności. Ponadto nadmienił, że Nadleśniczy w planie zalesieniowym ustala ilość sadzonek w przeliczeniu na hektar uprawy leśnej, a Wnioskodawca ma obowiązek zalesić działki rolne zgodnie z planem zalesieniowym.
Skarżący składając wniosek o pomoc zobowiązał się również do informowania Agencji o każdej zmianie powstałej w okresie zobowiązania, a w szczególności o wykorzystaniu gruntów, wielkości powierzchni czy też przeniesienia własności. Organ wskazał, iż zgodnie z § 6 ust.
2. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. płatność na zalesianie jest udzielana na wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności, w związku z tym to na Beneficjencie ciąży obowiązek podania powierzchni zgodnej ze stanem faktycznym. Organ podnosił, iż nie zarzucił skarżącemu, że składając wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie celowo podał nieprawidłowe dane, ponieważ ze zgromadzonych dokumentów wynika, że powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej podana we wniosku jest zgodna z wypisem z ewidencji, niemniej jednak podczas zalesiania gruntów skarżący zaniedbał ustalenia faktycznej powierzchni do zalesienia na deklarowanej spornej działce. Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżącego wynika, iż uprawniony geodeta stwierdził, że całkowita powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 3,21 ha, podczas gdy w wypisie z rejestru ewidencji gruntów i budynków ta działka ewidencyjna ma powierzchnię 3,37 ha. Wobec czego różnica pomiędzy powierzchnią faktyczną działki ewidencyjnej a danymi z ewidencji wynosi 0,16ha. Natomiast do zalesienia na działce nr [...] była przeznaczona powierzchnia 3,27ha, z czego faktycznie zostało zalesione 2,28ha, czyli prawie 1 ha mniej. W wyniku analizy danych z wniosku o płatność na zalesienie gruntów rolnych, organ konkludował, że powierzchnia zalesiona w stosunku do deklaracji jest zawyżona o 16%, natomiast biorąc pod uwagę tylko działkę ewidencyjną nr [...] różnica ta wynosi 43%. Podniósł, że w przypadku gdyby do płatności była podana faktyczna powierzchnia całkowita działki nr [...] czyli 3,21ha ustalona przez geodetę, pomniejszona o 0,10ha nieużytków czyli 3,11 ha to różnica pomiędzy powierzchnią zalesioną a deklarowaną wynosiłaby 36% powierzchni tej działki. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne, organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. oraz art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. i orzekł jak wyżej.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. W swym wystąpieniu, działając przez pełnomocnika zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu obrazę art. 44 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych wspólnoty w związku z przepisem art. 6 i 7 kpa, poprzez jego niezastosowanie i nałożenie sankcji, w sytuacji gdy ustalony przez organ I instancji stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że do zawyżenia powierzchni zalesienia doszło bez jakiejkolwiek winy skarżącego, co powoduje wyłączenie stosowania obniżek.
Ponadto wskazał, iż skarżący składając wniosek oparł się na danych ujawnionych w ewidencji gruntów, a różnica w uwidocznionej powierzchni działki z powierzchnią zgłoszoną do zalesienia była wynikiem uwzględnienia powierzchni nieużytków (0,10 ha). Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał uprzednio zaprezentowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Mając na uwadze powyższe kryteria, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotowa sprawa dotyczy przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, w której mają zastosowanie przepisy prawa krajowego oraz unijnego, w szczególności rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania i wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U L 141 z 30.04.2004 r.).
W związku z tym zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 51 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania i wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, który stanowi, że jeżeli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka i ich nasion, zgodnie odpowiednio z art. 93 i 99 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeżeli różnica ta wynosi 3% lub 2 ha, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru.
Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) płatność na zalesienie jest udzielona producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie następujące warunki:
- – został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zobowiązał się do: zalesienia działek rolnych na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza i pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia – zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach.
Jak wynika z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności – użytkowanych jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowiących własność tego producenta rolnego o powierzchni co najmniej 0,3 ha, jeżeli ich szerokość wynosi co najmniej lub nie mniej niż 20 m - w przypadku gdy działki rolne graniczą z lasem.
Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd stwierdził, że stanowił on dostateczna podstawę do dokonania przez organy ustaleń faktycznych przedstawionych w decyzji organu I instancji jak też decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 5 w/cytowanego rozporządzenia z 11 sierpnia 2004 r. producent rolny może złożyć zmianę lub wycofać wniosek do czasu powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Celem kontroli na miejscu jest potwierdzenie stanu faktycznego użytkowania rolniczego działek z deklaracją i oświadczeniem producenta rolnego we wniosku. W związku z powyższym w przypadku stwierdzenia niezgodności po przeprowadzonej kontroli wnioskodawca nie ma możliwości złożenia korekty do wniosku. Płatność na zalesienie gruntów jest przyznawana do działek rolnych zadeklarowanych we wniosku. Przeprowadzona kontrola ma za zadanie stwierdzenie czy na działkach rolnych zalesienie zostało wykonane zgodnie z wnioskiem.
W wyniku kontroli na miejscu z dnia [...] maja 2009 r. stwierdzono, iż zadeklarowana powierzchnia całkowita jest większa od powierzchni stwierdzonej - stwierdzono nieprawidłową deklarację działki rolnej C i poprawną deklarację działek rolnych A i B. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną obliczana zgodnie z obowiązującym wzorem wynosi 16,10%. Działka rolna C położona jest na działce ewidencyjnej oznaczonej nr [...]. W ewidencji gruntów działka ta ma przypisaną powierzchnię 3, 37 ha, podczas gdy kontrola z dnia [...] maja 2009 r. wykazała, iż powierzchnia wynosi 2,28 ha. Skarżący powiadomiony o kontroli telefonicznie [...] maja 2009 roku był obecny podczas jej przeprowadzania.
Skarżący wnioskował o przyznanie pomocy do powierzchni 7,14 ha znajdującej się na trzech działkach ewidencyjnych oznaczonych nr: [...], [...] i [...]. Działki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...] zgłoszone do zalesienia miały powierzchnie mniejsze niż działki ewidencyjne na których były położone. Ponieważ różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a stwierdzoną przekracza 3% lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej prawidłowo organ zastosował sankcje polegające na zmniejszeniu płatności o kwotę [...] zł.
Kluczowym w sprawie niniejszej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku wykrycia różnicy w powierzchni wynoszącej 0,99 ha można zastosować art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż brzmienie wskazanego przez organ art. 44 ust. 1 rozporządzenia odpowiada treści art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. zgodnie z którym obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale I tego rozporządzenia nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złoży wniosek poprawny pod względem faktycznym lub może wykazać, iż nie jest winny nieprawidłowości. Zgodnie z wynikami kontroli na miejscu z [...] maja 2009 r. powierzchnia faktycznie zalesiona jest mniejsza od powierzchni deklarowanej. Powierzchnia ta jest także mniejsza od powierzchni wyliczonej w wyniku pomiarów przeprowadzonych na zlecenie skarżącego przez geodetę uprawnionego K. C. zdaniem którego powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej wynosi 3,21 ha, w tym powierzchnia zalesiona – 2,53 ha.
Jak wynika ze stanowiska organu pomiar zalesienia przeprowadzony przez geodetę uprawnionego nie uwzględnia wyłączenia które dzieli działkę zalesioną na dwie części: 0,21 ha i 2,07 ha co dodatkowo umniejsza powierzchnię a jej suma wynosi 2,28 ha.
Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, iż w sprawie niniejszej nie ma podstaw do zastosowania art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) 2419/2001 z 11 grudnia 2001 r. - obecnie art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. - z uwagi na zaniedbania po stronie beneficjenta. Skarżący do płatności podał część spornej działki ewidencyjnej, a nie jej całość i w takim przypadku winien dochować wszelkiej staranności w ustalaniu powierzchni podanej do płatności. Ponadto wskazać należy, iż w planie zalesieniowym nadleśniczy ustala ilość sadzonek w przeliczeniu na hektar uprawy leśnej, a wnioskodawca ma zalesić działki zgodnie z planem zalesieniowym. Zalesienie powierzchni o prawie hektar mniejszej niż zgłoszona winno skutkować pozostaniem stosunkowo dużej liczby nasadzeń, co winno być dostrzeżone przez skarżącego i zgłoszone do Agencji. Składając wniosek o pomoc skarżący zobowiązał się do informowania Agencji o każdej zmianie powstałej w okresie wykonania zobowiązania a w szczególności o wykorzystaniu gruntów, wielkości powierzchni czy też przeniesieniu własności.
Organy zarzucały skarżącemu, iż podczas zalesiania zaniedbał ustalenia faktycznej powierzchni do zalesienia na spornej działce. Według danych dostarczonych przez skarżącego na podstawie pomiarów geodety całkowita powierzchnia działki nr [...] wynosi 3,21 ha, podczas gdy w wypisie z ewidencji gruntów figuruje powierzchnia 3,37 ha. Różnica wynosi więc 0,16 ha, a do zalesienia w tej działce wskazano powierzchnię 3,27 ha z czego zalesiono 2,28 ha czyli prawie 1 ha mniej. Analiza danych z wniosku o płatność prowadzi do wniosku, iż powierzchnia zalesiona w stosunku do deklarowanej jest zawyżona o 16%, a jeśli weźmie się pod uwagę tylko działkę ewidencyjną nr [...] różnica ta wynosi 43%. Gdyby do płatności była podana faktyczna powierzchnia działki nr [...] ustalona przez geodetę tj. 3,21 ha pomniejszona o 0,1 ha nieużytków czyli 3,11 ha to różnica wynosiłaby 36% powierzchni tej działki. Stąd słuszny jest wniosek, iż skala rozbieżności jest zbyt duża by uznać brak winy w nieprawidłowościach.
Nadto skoro skarżący pomniejszył powierzchnię działki rolnej w stosunku do ewidencyjnej zgłaszając do zalesienia nie całą powierzchnię działki ewidencyjnej nr [...], a powierzchnię o 0,1 ha mniejszą musiał dokonać więc stosownych pomiarów i już wówczas zorientować się, iż powierzchnia jest o 1/3 mniejsza. Podnieść również należy, iż przepis art. 68 w/w Rozporządzenia mówi o złożeniu wniosku poprawnego pod względem faktycznym, co nie miało miejsca w sprawie niniejszej bowiem ewentualne złożenie wniosku ze wskazaniem powierzchni tożsamej z tą z ewidencji gruntów – co nie dotyczy działki nr [...] – okoliczność bezsporna – byłoby złożeniem wniosku poprawnego pod względem prawnym, a niekoniecznie faktycznym.
Sądowi znany jest wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II GSK 295/07, LEX nr 39/2008 jednakże nie ma on zastosowania w sprawie niniejszej, nadto pogląd utożsamiający działkę rolną z ewidencyjną nie jest podzielany przez Sąd w składzie orzekającym.
Podstawowym aktem prawa krajowego regulującym kwestie płatności było w tej sprawie cytowane wyżej rozporządzenie z 11 sierpnia 2004 r. Z § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia wynika, iż płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności – użytkowanych jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowiących własność tego producenta rolnego o powierzchni co najmniej 0,3 ha, jeżeli ich szerokość wynosi co najmniej lub nie mniej niż 20 m - w przypadku gdy działki rolne graniczą z lasem. Pojęcie działki rolnej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jako zwarty obszar gruntu rolnego na którym jest prowadzona jedna uprawa o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.
Sprawy ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położony w graniach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni podziału kraju dla celów ewidencji. Ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład której wchodzą, a także informacje dotyczące osoby właściciela.
Z kolei użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) użytki rolne: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe i grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i rowy, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, 3) grunty zabudowane i zurbanizowane, 4) użytki ekologiczne, 5) nieużytki, 6) grunty pod wodami, 7) tereny różne. Tak więc pojęcia działki rolnej nie można również utożsamiać z żadną z kategorii użytku gruntowego. Ze wskazanych rodzajów użytków gruntowych wynika, że w praktyce działki rolne mogą być zlokalizowane tylko na niektórych użytkach rolnych.
Tym samym nie można pojęcia działki ewidencyjnej bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Relacje między tymi pojęciami mogą się różnie kształtować. I tak działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą całych działkach ewidencyjnych, czy też na częściach graniczących ze sobą działek ewidencyjnych. Wreszcie na jednej działce ewidencyjnej może znajdować się kilka działek rolnych. To producent decyduje, czy i jakie działki rolne tj. działki na których prowadzona będzie jedna uprawa o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha będą położone na działkach ewidencyjnych, a nadto liczba, wielkość działek rolnych, rodzaj prowadzonej na nich uprawy może, czy to w okresie rocznym, czy dłuższym ulegać zmianie. Działki rolne nie są przedmiotem wpisu w ewidencji gruntów rolnych, nie są również objęte innym rejestrem, między innymi z uwagi na zmienny charakter tych danych.
Ewidencja gruntów i budynków nie jest – zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – rejestrem działek rolnych, dlatego też wypis z ewidencji nie jest i nie może być traktowany jako wyłączne czy tez najważniejsze źródło dowodowe co do posiadanych przez wnioskodawcę działek rolnych i sposobu ich użytkowania. Wypis z ewidencji gruntów niewątpliwie ma charakter dokumentu urzędowego i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 kpa, ale stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone a więc: powierzchni działek ewidencyjnych, sposobu ich oznaczenia, rodzaju użytków gruntowych.
Natomiast wypis z ewidencji gruntów jakkolwiek jest dokumentem urzędowym nie może stanowić dowodu co do danych dotyczących działek rolnych, ich powierzchni, albowiem tych danych nie ma w ewidencji gruntów i budynków, tym samym wypis z ewidencji gruntów i budynków ich nie zawiera (por. glosa E. Kremer do w/w wyroku NSA – Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1/2009). Stąd też źródłem wszelkich danych dotyczących działek rolnych jest wniosek strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych przeprowadzenie kontroli na miejscu. Mierzone są bowiem działki rolne, a więc obszar zasiewów, zalesienia, bo do tych terenów przysługują płatności, natomiast nie mierzy się działek ewidencyjnych. Dlatego też nie można mówić o nadrzędności danych z ewidencji gruntów i budynków, ewidencja pełni jedynie funkcje osnowy, w której znajdują się deklarowane działki rolne.
Dlatego też podane we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z aktualnymi danymi podanymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został poprawnie złożony, a zawarte w nim dane są zgodne z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych. Nawet w przypadku gdy wnioskodawca zadeklaruje we wniosku, że położenie działek rolnych pokrywa się z odpowiadającymi im działkami ewidencyjnymi, nie zawsze będzie to oznaczało, że powierzchnia działki rolnej odpowiada powierzchni działki ewidencyjnej. Mogą bowiem zachodzić takie okoliczności jak chociażby niewłaściwa pielęgnacja, co spowoduje że powierzchnia deklarowanych działek rolnych nie będzie odpowiadać zawartej w ewidencji gruntów powierzchni działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne.
Z powyższych względów podnoszony w skardze zarzut uznać należy za niezasadny. Należy tez zauważyć, iż umknął uwadze skarżącego fakt błędnej, nieaktualnej powierzchni uwidocznionej w ewidencji gruntów, co wynika chociażby z danych geodety powołanego przez skarżącego, a tylko ich aktualność w połączeniu ze wskazaniem powierzchni zgodnie z tymi danymi, co też nie miało miejsca, pozwala na ocenę przesądzającą o braku zawinienia w rozumieniu art. 68 w/w Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.
Wobec powyższego skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.
- - ---------------------- 13