Postanowienie WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2016 r., VIII SA/Wa 252/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 21 kwietnia 2016 r. w Radomiu na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy z wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2016 r. nr[...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Cezary Kosterna przewodniczący

Uzasadnienie

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej Spółka lub skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, za zasadnością ww. wniosku przemawiają okoliczności wskazane w treści skargi. W szczególności, brak jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Podniósł nadto, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca na dzień dzisiejszy ponosi bowiem straty, w tym nie tylko nie osiąga planowanych zysków w związku z zatrzymaniem jej przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosi straty finansowe. W jego ocenie udzielenie Spółce ochrony tymczasowej jest również zasadne w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny będzie rozstrzygał spór co do konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych.

Pełnomocnik skarżącej, dodatkowo powołał postanowienia tych sądów administracyjnych, które udzielały ochrony tymczasowej w porównywalnych sprawach dotyczących kar pieniężnych (zob. s. 52 – 53 skargi).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).

Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Wskazać ponadto trzeba, że Spółka uzasadniając swój wniosek, podniosła, iż w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej Spółki i ostatecznie do jej upadłości. Podkreślono też, że skarżąca ponosi duże straty, a uiszczenie kar pieniężnych, w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową strony i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Zauważyć jednak należy, że na poparcie podnoszonej w tym względzie argumentacji Spółka nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, w tym nie udokumentowała w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dodatkowo zauważyć należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach.

Reasumując stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.