Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2009 r., przyznano skarżącemu W. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w R. Okręgowa Rada Adwokacka w R. wyznaczyła adwokata Ł. D. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego W. S. we wskazanej sprawie.
Pismem z [...] stycznia 2010 r. adwokat W. K. działająca z substytucji adwokata Ł. D. wniosła o przyznanie wynagrodzenia według norm przepisanych za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 258/09 oddalającego skargę W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2003r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji -75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm.) tak ustaloną opłatę należy podwyższyć o stawkę podatku VAT, co łącznie daje kwotę 146,40 zł (120 zł + 22% VAT tj. 26,40 zł).
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) i §2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.